คืนสู่ธรรมชาติ

มือที่กำแน่น จะรู้สึกเจ็บ

มือที่เปิดกว้าง จะรู้สึกว่าง

มือที่ปล่อยวาง รู้จักอิสรภาพ

หยุดคิดสักครู่… สิ่งที่เรากำลังให้ออกไป เคยเป็นของเราจริงหรือ?

ร่างกายนี้ที่เราเรียกว่า “ตัวเรา” ก็คือธาตุดิน น้ำ ลม ไฟ ที่ยืมมาจากธรรมชาติ วันหนึ่งมันจะคืนกลับสู่ดินฟ้าอากาศ ไม่ว่าเราจะยินดีหรือไม่

ทรัพย์สินต่างๆ ที่เราสะสมไว้ ก็คือวัตถุที่เปลี่ยนมือกันไปมาไม่สิ้นสุด ก่อนมาอยู่ในมือเรา มันอยู่ในมือคนอื่น หลังจากเราไป มันจะไปอยู่ในมือคนใหม่ และสุดท้ายมันจะกลับคืนสู่ธรรมชาติ

แม้แต่ “ความดี” ที่เราทำ ก็เกิดจากเหตุปัจจัยนับไม่ถ้วน จากพ่อแม่ที่เลี้ยงดู จากครูอาจารย์ที่สอน จากสังคมที่หล่อหลอม จากธรรมชาติที่อุปถัมภ์ มันไม่ใช่สมบัติส่วนตัวของเรา

ความจริงที่ถูกลืม

เมื่อเราเข้าใจว่าทุกสิ่งล้วนเป็นของที่ยืมมา การให้จึงกลายเป็นการยอมรับความจริง เป็นการคืนสิ่งต่างๆ กลับสู่ที่ของมัน

เหมือนสายน้ำที่ไหล ไม่ว่าเราจะอยากยึดจับเอาไว้แค่ไหน เราก็ทำได้แค่ยินยอมให้มันไหลต่อไป เพราะทุกสิ่งล้วนไม่เที่ยง

บางครั้งเราให้เพราะรู้สึกสงสาร บางครั้งเราให้เพราะอยากได้บุญ บางครั้งเราให้เพราะต้องการชื่อเสียง แต่เมื่อเราให้ด้วยความเข้าใจที่แท้จริง เรากำลัง “คืน” มากกว่า “ให้”

อิสรภาพจากการปล่อยคืน

เมื่อเราเข้าใจแล้วว่าทุกสิ่งไม่ใช่ของเรา การให้จึงไม่ยาก เราไม่ได้สูญเสียอะไรที่เป็นของเราอย่างแท้จริง เราแค่ปล่อยให้สิ่งต่างๆ ไหลต่อไปตามธรรมชาติของมัน

นกไม่เศร้าเมื่อปล่อยให้ลูกบินออกจากรัง

ต้นไม้ไม่เสียใจเมื่อใบไม้ร่วง

เพราะมันรู้ว่านั่นคือธรรมชาติ

ฝนที่ตกลงมา ไม่ได้ “ให้” น้ำแก่แผ่นดิน แต่นั่นเป็นวัฏจักรที่ไม่มีวันสิ้นสุด

แสงแดดที่ส่องมา ไม่ได้ “ให้” แสงสว่างแก่โลก แต่แผ่รังสีตามธรรมชาติของมัน

เมื่อเรายอมรับว่าทุกสิ่งล้วนหยิบยืม การให้จึงกลายเป็นการปฏิบัติธรรม เป็นการฝึกปล่อยวาง

เราจะไม่รู้สึกเสียดายเมื่อให้ เพราะเราไม่ได้เสียอะไร

เราจะไม่คาดหวังผลตอบแทน เพราะเราแค่ส่งคืน

เราจะไม่อวดอ้างในความดี เพราะเราแค่ทำตามธรรมชาติ

ความว่างที่เต็มเปี่ยม

เมื่อเราคืนทุกสิ่งกลับสู่ที่ของมัน เมื่อเราปล่อยวางทุกการยึดมั่น ความว่างเปล่านี้จะกลายเป็นอิสรภาพ

กลายเป็นพื้นที่ว่างที่ให้ทุกสิ่งสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ

ใจที่กว้างพอจะรับรู้ความงามของชีวิตได้อย่างบริบูรณ์

สายน้ำไหลไป ไม่เคยย้อนกลับ

ดาวอาทิตย์เปล่งแสง ไม่เคยถือครอง

เช่นเดียวกับเรา เมื่อเข้าใจแล้วว่า

การให้… คือการกลับคืนสู่ธรรมชาติ

ท้ายที่สุดแล้ว…

การให้ที่แท้จริงคือการค้นพบ

การดำรงอยู่แบบที่ไม่ต้องยึดจับอะไรเป็นตัวตน

การเต็มเปี่ยมด้วยความเข้าใจ

และในความเข้าใจนั้น เราจะพบกับอิสรภาพที่แท้จริง

อ่านต่อในชุดเดียวกัน

สมบัติ
ปรุงแต่ง
เส้นทางแคบชัน