NITHAN JAI · นิทานใจ
เรื่องเล่าที่ชวนให้กลับมาฟังเสียงข้างใน
"พ่อครับ… ทำไมแม่ถึงไม่ตื่นล่ะครับ?"
คำถามของเด็กชายวัย 7 ขวบ ทำให้นายแพทย์หนุ่มผู้เป็นพ่อต้องกลั้นน้ำตา เขาไม่รู้จะอธิบายอย่างไรให้ลูกเข้าใจว่า ภาวะโคม่าที่เกิดจากอุบัติเหตุทางรถยนต์นั้น ไม่ใช่การนอนหลับธรรมดา
"แม่กำลังพักผ่อนอยู่ ลูก" เขาตอบสั้นๆ พลางลูบศีรษะของเด็กชาย
ทุกคืน เสียงสวดมนต์เบาๆ จะดังมาจากห้องพักผู้ป่วย ICU ห้องที่ 9 เป็นเสียงของเด็กชายตัวน้อยที่นั่งข้างเตียงแม่ สวดบทสวดที่คุณยายเคยสอนให้ก่อนท่านจะจากไป
"หมอคะ ดิชั้นว่าคุณต้องพาน้องกลับบ้านได้แล้ว" พยาบาลอาวุโสเอ่ยเบาๆ "การให้เด็กอยู่ในสภาพแบบนี้นานๆ มันไม่ดี"
"ผมรู้" เขาตอบ "แต่ผมทำใจไม่ได้ที่จะบอกความจริงกับลูก"
สองเดือนผ่านไป สัญญาณชีพของคนไข้ยังคงที่ ไม่มีทีท่าว่าจะฟื้น นายแพทย์หนุ่มเริ่มท้อ แต่ลูกชายของเขากลับยิ่งสวดมนต์หนักขึ้น บางครั้งเขาได้ยินเสียงลูกพูดกับแม่ว่า
"แม่ครับ หนูเจอคุณยายในความฝันแล้ว ท่านบอกว่าเสียงสวดมนต์จะช่วยนำทางให้แม่กลับมา แต่มันต้องเป็นเสียงที่มาจากหัวใจจริงๆ นะครับ"
เขาเคยเป็นหมอที่เชื่อมั่นในวิทยาศาสตร์การแพทย์อย่างสุดหัวใจ แต่ตอนนี้ เขากลับรู้สึกว่าตัวเองกำลังสูญเสียความเชื่อมั่นนั้นไปทีละน้อย
คืนหนึ่ง ขณะที่เขานั่งเฝ้าภรรยาอยู่ เสียงสวดมนต์ของลูกชายทำให้เขานึกถึงตอนที่ยังเด็ก… ตอนที่เขาเคยนั่งสวดมนต์กับแม่ทุกคืน ก่อนที่เขาจะเลิกเชื่อเรื่องพวกนี้เมื่อเข้าเรียนแพทย์
"พ่อครับ" เสียงลูกชายดังขึ้น "ทำไมพ่อไม่ลองสวดด้วยล่ะครับ? คุณยายบอกว่าถ้าเราสวดพร้อมกัน พลังจะยิ่งมากขึ้น"
เขามองดวงตาใสซื่อของลูก แล้วตัดสินใจนั่งลงข้างๆ
"พ่อ… จำไม่ค่อยได้แล้วว่าสวดยังไง" เขาพูดเบาๆ
"ไม่เป็นไรครับ หนูจะสอนพ่อเอง"
เสียงสวดมนต์ของพ่อลูกดังขึ้นพร้อมกัน แรกๆ ก็ติดขัด แต่แล้วจู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าคำสวดที่เคยท่องตอนเด็กๆ กำลังหลั่งไหลออกมาจากความทรงจำ พร้อมกับน้ำตาที่เขากลั้นเอาไว้มานาน
สามวันต่อมา ขณะที่ทั้งพ่อและลูกกำลังสวดมนต์เหมือนเช่นทุกคืน จู่ๆ นิ้วมือของคนบนเตียงก็ขยับ
"แม่!" เด็กชายร้องออกมาดีใจ
นายแพทย์หนุ่มรีบตรวจดูสัญญาณชีพต่างๆ ทุกอย่างเริ่มดีขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์
สองสัปดาห์ต่อมา ภรรยาของเขาลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เธอพูดคือ
"ฉันได้ยินเสียงพวกคุณตลอด… เสียงสวดมนต์นั่นน่ะ มันเหมือนแสงนำทางที่ช่วยให้ฉันหาทางกลับมาเจอพวกคุณ"
นายแพทย์หนุ่มนั่งนิ่งอยู่ในห้องทำงาน หลังจากที่ภรรยาออกจากโรงพยาบาลได้หนึ่งเดือน เขากำลังเขียนบทความวิจัยเกี่ยวกับผลของคลื่นเสียงจากการสวดมนต์ที่มีต่อคนไข้โคม่า
บนโต๊ะทำงานของเขามีรูปถ่ายสามคนพ่อแม่ลูก กำลังนั่งสวดมนต์ด้วยกันที่บ้าน และมีโน้ตเล็กๆ ที่ลูกชายเขียนไว้ว่า
"บางที สิ่งที่วิทยาศาสตร์ยังพิสูจน์ไม่ได้ ก็ไม่ได้หมายความว่ามันไม่มีอยู่จริง ใช่ไหมครับพ่อ?"
เขายิ้มให้กับความจริงที่ว่า บางครั้งเด็กเจ็ดขวบก็สอนบทเรียนสำคัญให้นายแพทย์ได้เหมือนกัน
นิทานใจ.
นิทานจบลง แต่คำถามอาจเพิ่งเริ่มต้นในใจเรา
