กระจกเงาแห่งความมืด

แสงจากกระจกเงาสะท้อนเข้าตา เขามองเห็นเงาของตัวเองซ้อนทับกันหลายชั้น แต่ละเงามีรอยแยกที่ลึกขึ้นเรื่อยๆ

"มึงรู้ดี… ว่ามึงทำอะไรลงไป" เสียงกระซิบจากเงาด้านใน

ธีระยกมือขึ้นแตะกระจก เลือดจากแผลในใจหยดลงบนพื้น… เลือดสีดำ

"คุณธีระ เอกสารที่คุณให้ผมเซ็นเมื่อสามเดือนก่อน…" นายแพทย์วัยกลางคนยืนสั่นเทาอยู่ตรงหน้า "ผม… ผมเพิ่งรู้ว่ามันคือ…"

"หมอก็รู้ใช่ไหมว่าลูกชายหมอติดยา" ธีระพูดเสียงเรียบ "ถ้าหมออยากให้เรื่องนี้เงียบ… ก็แค่เซ็นรับรองว่าคนไข้คนนั้นตายเพราะแพ้ยา"

นายแพทย์หน้าซีด "แต่… แต่เขาตายเพราะยาที่คุณ…"

"เลือกเอา… ลูกชายหมอ หรือความจริงของคนตาย"

"พี่ครับ…" น้องชายต่างมารดาเงยหน้ามองเขา น้ำตาคลอ "ทำไมพี่ถึงทำแบบนี้"

"กูบอกแล้วไงว่ามึงเข้าใจผิด" ธีระตวาดกลับ "มึงไม่มีหลักฐานอะไรทั้งนั้น"

"แต่ผมเห็นกับตา… พี่วางยาพิษในแก้วน้ำของพ่อ"

"แล้วไง… มึงจะฟ้องใครล่ะ" เสียงของธีระเย็นเยียบ "ในเมื่อใบชันสูตรระบุว่าพ่อตายด้วยโรคหัวใจ"

ทุกคืน เขามองเงาตัวเองในกระจก เงาที่แตกร้าวและคืบคลานเข้ามาในความฝัน

บางคืนเขาได้ยินเสียงของพ่อ

"ลูกเอ๋ย… พ่อผิดเองที่เลี้ยงลูกให้เก่งเกินไป… จนลืมสอนเรื่องหัวใจ"

บางคืนเป็นเสียงของแม่

"ลูกแม่… ทำไมถึงได้เป็นคนแบบนี้"

แต่เสียงที่น่ากลัวที่สุด คือเสียงของตัวเขาเอง

"มึงรู้ดี… ว่ามึงเป็นใคร"

วันหนึ่ง ขณะที่เขานั่งอยู่ในห้องทำงาน เลขาฯ สาวเดินเข้ามา

"คุณธีระคะ มีจดหมายจากคุณหมอค่ะ"

เขาเปิดซองจดหมาย… และพบกับความว่างเปล่า

"ไม่มีอะไรในนี้นี่" เขาพึมพำ

"ค่ะ… เพราะคุณหมอฆ่าตัวตายเมื่อคืนค่ะ"

เลขาฯ ยิ้มบาง… รอยยิ้มที่เย็นเยียบ "เขาทิ้งจดหมายไว้ฉบับหนึ่ง… สารภาพทุกอย่าง"

คืนนั้น ธีระนั่งอยู่ในห้องนอนหรู มองดูเงาในกระจกที่ยิ่งแตกร้าวมากขึ้น

"มึงคิดว่าตัวเองฉลาดนักใช่ไหม" เสียงจากเงาดังขึ้น

"มึงคิดว่าการโกหกซ้ำแล้วซ้ำเล่าจะช่วยมึงได้…"

"แต่มึงลืมไปว่า… ทุกครั้งที่มึงโกหก มึงกำลังฆ่าตัวเองทีละนิด"

เขาหยิบปืนขึ้นมาจ่อขมับ

"ไม่…" เสียงในหัวดังขึ้น "มึงไม่มีสิทธิ์ตายง่ายๆ แบบนั้น"

"มึงต้องมีชีวิตอยู่… เพื่อให้เห็นว่าความชั่วร้ายของมึงจะทำลายทุกอย่างยังไง"

สิบปีผ่านไป

ธีระนั่งอยู่ในห้องเล็กๆ ในบ้านพักคนชรา ร่างกายที่เคยสง่าผ่าเผยบัดนี้เหี่ยวแห้ง

ทุกเช้า เขาจะนั่งเขียนคำว่า "ฉันขอโทษ" ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ทุกบ่าย เขาจะพูดกับเงาในกระจก "กูรู้… กูรู้ว่ากูทำอะไรลงไป"

ทุกค่ำ เขาจะร้องไห้จนหลับไป

พยาบาลที่ดูแลเขาบอกว่า เขาเป็นบ้า

แต่ความจริง… เขากำลังถูกกัดกินจากภายในด้วยความจริงที่เขาพยายามฝังกลบมาตลอดชีวิต

วันสุดท้ายของชีวิต ธีระนอนอยู่บนเตียง มองดูเงาของตัวเองที่สะท้อนจากกระจกหน้าต่าง

"สุดท้ายแล้ว… มึงก็หนีความจริงไม่พ้น" เสียงนั้นดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย

"เพราะความจริงไม่ได้อยู่ข้างนอก… มันอยู่ในหัวใจมึงเอง"

เขาหลับตาลง… และไม่เคยลืมตาขึ้นอีกเลย