NITHAN JAI · นิทานใจ
เรื่องเล่าที่ชวนให้กลับมาฟังเสียงข้างใน
ผมขับแท็กซี่มาสิบห้าปี
รู้ไหม มันมีอะไรเยอะที่คนไม่เห็น
ไม่ใช่แค่รถติด ไม่ใช่แค่ผู้โดยสารเมา ไม่ใช่แค่ค่าน้ำมันแพง
แต่มันคือการนั่งอยู่ในกล่องเหล็กเดิมๆ วันละสิบสองชั่วโมง กับความคิดของตัวเอง
ผมเคยคิดว่าถ้าขับรถเก่งพอ จะคุมทุกอย่างได้ เลือกเส้นทางที่เร็วที่สุด หลบรถติด หาผู้โดยสารให้ได้มากที่สุด
“เก่งแค่ไหนก็แค่คนขับรถ” เมียผมเคยพูด… ก่อนที่เธอจะทิ้งผมไป
ผมโกรธมาก ขับรถทั้งวันทั้งคืน คิดแต่จะแก้แค้น จะพิสูจน์ จะทำให้เธอเสียใจ
แต่ถนนมันไม่สนใจความโกรธของผม
มันแค่เป็นถนน
วันนั้น ผู้โดยสารคนหนึ่งขึ้นมา ชายแก่ นั่งเงียบ
“ไปไหนครับ?”
“ไปโรงพยาบาล…แต่ช้าๆ หน่อยนะ”
ผมงง “ช้าๆ หรอครับ? ปกติคนรีบทั้งนั้น”
“มันไม่มีอะไรต้องรีบแล้ว” เขาหัวเราะเศร้า “หมอบอกอีกสามเดือน ผมจะเป็นคนที่ไม่ต้องรีบไปไหนอีกตลอดกาล”
ผมขับช้าลง
“คุณคนขับ เคยสังเกตไหม” ชายแก่พูด “เวลาเรารีบ เราไม่เห็นอะไรเลย แต่พอช้าลง…โห มันมีอะไรให้ดูเยอะแยะ”
ผมเริ่มสังเกต ต้นไม้ริมทาง คนเดินผ่านไปมา แสงไฟที่กระทบตึก
“ผมใช้ชีวิตทั้งชีวิตวิ่งแข่งกับเวลา” เขาพูดต่อ “ตอนนี้ถึงได้รู้ เวลามันไม่ได้วิ่งแข่งกับใคร มันแค่เดินของมันไป”
ผมจอดรถหน้าโรงพยาบาล คิดค่าโดยสารไม่ถูก มิเตอร์บอกร้อยห้าสิบ แต่ผมรู้สึกเหมือนตัวเองได้มากกว่านั้น
“ไม่ต้องทอนครับ” เขายื่นมาสองร้อย
หลังจากนั้น ผมยังขับแท็กซี่ แต่อะไรบางอย่างเปลี่ยนไป
ผมเลิกแข่งกับรถคันอื่น เลิกโกรธเวลาไฟแดง เลิกด่าคนขับช้า
ผมเริ่มเห็นเมือง เห็นคน เห็นชีวิต
เช้าวันหนึ่ง หญิงสาวคนหนึ่งขึ้นรถ กำลังร้องไห้
“ให้พาไปส่งที่ไหนดีครับ?” ผมถามเบาๆ
“ไม่รู้…ไปไหนก็ได้ที่ไม่ใช่ที่นี่”
ผมขับรถออกไปเงียบๆ ไม่ถาม ไม่ปลอบ แค่ขับ
ผ่านไปครึ่งชั่วโมง เธอหยุดร้องไห้
“ขอบคุณนะคะ” เธอพูด “ที่ไม่ถามอะไร”
“ผมแค่คนขับรถครับ” ผมตอบ
“ไม่ใช่แค่นั้น” เธอส่ายหน้า “คุณให้พื้นที่ฉัน…พื้นที่ที่ปลอดภัยพอจะเศร้าได้”
ผมนึกถึงคำเมียเก่า ‘เก่งแค่ไหนก็แค่คนขับรถ’
เธอพูดถูก
แต่เธอก็ผิด
ผมแค่คนขับรถจริงๆ แต่ในการเป็นแค่คนขับรถ ผมเห็นทุกอย่าง
เห็นคนหัวเราะ คนร้องไห้ คนเมา คนฝัน คนหลับ คนตื่น
เห็นเมืองตอนเช้า เมืองตอนดึก เมืองตอนฝนตก เมืองตอนแดดออก
เห็นชีวิตที่ขึ้น ชีวิตที่ลง ชีวิตที่วิ่ง ชีวิตที่หยุด
ผมไม่ได้คุมอะไรเลย ไม่ได้คุมรถติด คุมผู้โดยสาร คุมค่าน้ำมัน
แม้แต่รถที่ผมขับ ผมก็คุมได้แค่พวงมาลัย เบรค คันเร่ง ที่เหลือมันวิ่งไปเอง
แต่ในการไม่คุม ผมกลับเป็นอิสระ
อิสระที่จะขับต่อไป ไม่ว่าถนนจะพาไปไหน
เมื่อวานผมเจอชายแก่คนนั้นอีกครั้ง คราวนี้บนเตียงในโรงพยาบาล
“ยังขับรถอยู่หรือ?” เขาถาม เสียงแผ่วเบา
“ครับ”
“ดี…ขับต่อไปนะ ขับช้าๆ”
เขาหลับตาลง ผมนั่งอยู่ต่ออีกพักใหญ่
พยาบาลเข้ามากระซิบ “คุณปู่เสียแล้วค่ะ”
ผมพยักหน้า ลุกขึ้นเดินออกไป
ข้างนอกฝนตก
ผมขับรถกลับเข้าเมือง เปิดไฟว่าง รอผู้โดยสารคนต่อไป
ไม่รู้จะเจอใคร ไม่รู้จะไปไหน
แต่ผมจะขับต่อไป
ช้าๆ
เพราะการขับรถไม่ใช่เรื่องของการไปให้ถึงที่หมาย
แต่เป็นเรื่องของการมีสติอยู่กับการเดินทาง
นิทานใจ NithanJai
นิทานจบลง แต่คำถามอาจเพิ่งเริ่มต้นในใจเรา
