NITHAN JAI · นิทานใจ
เรื่องเล่าที่ชวนให้กลับมาฟังเสียงข้างใน
"แด่เพื่อนผู้กำลังดื่มกินความเน่าเหม็นของตัวเอง…
ในวันที่เราพลัดตกลงในบ่อแห่งความผิด แทนที่จะกล้าเผชิญความจริงและก้าวขึ้นมา เรากลับเลือกดำดิ่งและกลืนกินน้ำเน่านั้นวันแล้ววันเล่า โดยหวังว่ามันจะกลบเกลื่อนความเหม็นในตัวเราไว้ได้
บางทีเราอาจแค่กลัวน้ำเย็น… กลัวความเจ็บปวดชั่วครู่ของการชำระล้าง จึงยอมแช่ตัวอยู่ในความเน่าเหม็นไปทั้งชีวิต เหมือนคนที่ยอมทนทุกข์ทรมานกับโรคร้ายทั้งปี เพียงเพราะกลัวเข็มฉีดยาเพียงไม่กี่วินาที
ยิ่งกลืนกินน้ำเน่า ความเหม็นก็ยิ่งซึมลึกเข้าไปในตัวตน… จนวันหนึ่ง เราอาจลืมเลือนไปว่าท้องฟ้าเบื้องบนนั้นงดงามเพียงใด และอากาศบริสุทธิ์นั้นสดชื่นเบาสบายเช่นไร
เพื่อนเอย… ถึงเวลาแล้วที่จะหยุดดื่มกินความเน่าเหม็นของตัวเอง ลุกขึ้นยืน รวบรวมความกล้า แล้วก้าวออกมาชำระล้างจิตใจด้วยน้ำใสแห่งความจริง น้ำอาจเย็น อาจแสบ แต่มีเพียงความจริงเท่านั้นที่จะชำระล้างความเน่าเหม็นในใจให้สะอาดได้
เพราะแม้ความจริงจะเจ็บปวด แต่มันเจ็บเพียงครั้งเดียว… ดีกว่าปล่อยให้ความเน่าเหม็นค่อยๆ กัดกินหัวใจเราไปทีละน้อย จนวันสุดท้ายของชีวิต
เพียงแค่ก้าวขึ้นมา… แล้วเราจะพบว่า เมื่อความเจ็บปวดจากน้ำเย็นนั้นผ่านพ้นไปแล้ว ความสะอาดบริสุทธิ์จะคงอยู่กับเราไปชั่วนิรันดร์
"
นิทานใจ.
นิทานจบลง แต่คำถามอาจเพิ่งเริ่มต้นในใจเรา
