NITHAN JAI · นิทานใจ
เรื่องเล่าที่ชวนให้กลับมาฟังเสียงข้างใน
กาลครั้งหนึ่ง… ไม่ได้มีใครอยู่
ไม่มีเด็ก ไม่มีผู้ใหญ่
ไม่มีชื่อ ไม่มีเสียง
มีเพียงสิ่งหนึ่ง
ที่เงียบ… แต่รู้
ไม่มีรูป… แต่ไม่เคยหายไป
ไม่มีแขน ไม่มีขา
ไม่มีใจให้เต้น
ไม่มีสมองให้คิด
แต่มัน… รู้ตัวอยู่เสมอ
วันหนึ่ง
สิ่งนี้เกิดความสงสัย
“ถ้าฉันมีชีวิต… ฉันจะเป็นอย่างไร?”
คำถามนั้น
เหมือนเมล็ดเล็ก ๆ
ที่ตกลงสู่ความว่าง
แล้วจู่ ๆ
มันก็ตื่นขึ้นมา
ในรูปของเด็กคนหนึ่ง
เด็กคนนั้นร้องไห้
หัวเราะ
มีมือจับ มีเท้าเดิน
มีตาไว้ดูโลก
เด็กเติบโต
กลายเป็นวัยรุ่นที่สงสัย
กลายเป็นผู้ใหญ่ที่จริงจัง
กลายเป็นใครบางคน
ที่มีเรื่องราวมากมายในหัว
แบกความหวังไว้ข้างหนึ่ง
แบกความกลัวไว้อีกข้าง
และในบางวัน…
เขารู้สึกหนักเกินกว่าจะยิ้ม
จนวันหนึ่ง
เขาหยุดเดิน
ยืนอยู่หน้ากระจกบานหนึ่ง
มองภาพสะท้อนของตัวเอง
ตาแดง เหนื่อย และเศร้า
แต่แล้ว
ก็เห็นบางอย่าง
ที่ไม่เคยมองเห็นมาก่อน
กระจก…
ไม่เศร้า
ไม่เหนื่อย
ไม่บ่นอะไรเลย
"แม้ภาพในนั้นจะเปลี่ยนไปอย่างไร
กระจกก็ยังใสเหมือนเดิม"
ทันใดนั้น
บางสิ่งในใจก็เงียบลง
เขาเข้าใจแล้วว่า
เขาไม่ใช่รอยยิ้มที่เคยมี
ไม่ใช่น้ำตาที่ไหลหลั่ง
ไม่ใช่ความคิดที่เต็มหัว
เขาเป็น…
เหมือนกระจกนั้นเอง
“ฉันไม่ใช่สิ่งที่เปลี่ยน
ฉันคือสิ่งที่เฝ้ามองการเปลี่ยนแปลง
โดยไม่เคยเปลี่ยนไป”
เขายิ้ม
ไม่ใช่เพราะเขามีคำตอบ
แต่เพราะเขาไม่จำเป็นต้องหามันอีก
เขายืนอยู่ตรงนั้น
เงียบ
เบา
และเป็นอิสระ…
ไม่ต้องเป็นอะไรเลย
และนับแต่นั้น
เขาก็ยังใช้ชีวิตเหมือนเดิม
หัวเราะ ร้องไห้ ล้ม ลุก
แต่ลึกลงไป…
เขารู้ว่า
ไม่มีอะไรต้องแบก
ไม่มีใครให้ต้องเป็น
ไม่มีตัวเขา…ที่ต้องพยายาม
แค่เพียง
เฝ้ามอง
ในความเงียบงันนั้น
มีความอัศจรรย์
ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
นิทานจบลง แต่คำถามอาจเพิ่งเริ่มต้นในใจเรา











