พระราชา

มีชายคนหนึ่งร่ำรวยจนหาที่เปรียบมิได้ เขาจึงสร้างพระราชวังบนยอดเขา แต่งตั้งตัวเองเป็นพระราชา แล้วสั่งให้คนทั้งหมดมากราบไหว้

“ทุกสิ่งในแผ่นดินนี้เป็นของข้า” เขาประกาศ “ต้นไม้ก็ดี หิน ดิน ลมที่พัด แม้แต่นกบนฟ้าก็เป็นทรัพย์สินของข้า”

วันหนึ่งมีหญิงชราเดินเข้ามาในวัง นางถือแจกันใบเล็กๆ ภายในมีดอกไม้ป่าเพียงดอกเดียว

“ข้าขอดอกไม้นั้น” กษัตริย์สั่ง “เพราะทุกอย่างในแผ่นดินนี้เป็นของข้า”

“ไม่ได้” นางชราตอบ “ดอกไม้นี้มิใช่ของใคร”

กษัตริย์โกรธจัด เขาส่งทหารไปจับหญิงชรา แต่เมื่อมือทหารแตะต้องตัวนาง นางก็หายไปดั่งฟองสบู่ เหลือเพียงดอกไม้ป่าดอกเดียวล่องลอยอยู่กลางอากาศ

“ดอกไม้นั้นเป็นของข้า!” กษัตริย์ตะโกนพลางยื่นมือไปคว้า

แต่พอปลายนิ้วแตะดอกไม้ เขาก็เห็นภาพประหลาด

ดอกไม้ดอกนั้นเคยเป็นเมล็ดในดิน ด้วยการเลี้ยงดูของฝน ของแสงแดด ของลม เมล็ดจึงงอกเป็นต้น ต้นจึงออกดอก และวันหนึ่งดอกจะเป็นเมล็ดใหม่ กลับคืนสู่ดินอีกครั้ง

“ดอกไม้นี้ไม่ใช่ของใคร” เสียงหญิงชราดังขึ้น “แต่เป็นของทุกคน เป็นของธรรมชาติ”

กษัตริย์มองมือของตนเอง ก็เห็นว่ามือนี้ก็เหมือนกัน เคยเป็นธาตุในดิน โดยการเลี้ยงดูของอาหาร ของน้ำ ของอากาศ ธาตุจึงกลายเป็นเนื้อเป็นหนัง และวันหนึ่งมันจะกลับเป็นธาตุในดินอีกครั้ง

“มือนี้ไม่ใช่ของข้า” เขาพูดแผ่วเบา

ทันใดนั้น ทุกสิ่งรอบตัวเขาก็เริ่มเปลี่ยน

ทองคำที่ปูพื้นวัง เริ่มหลอมละลายกลับเป็นแร่ธาตุ แล้วซึมลงสู่ดิน

เพชรพลอยต่างๆ เริ่มแตกละเอียดกลับเป็นผงคริสตัล แล้วปลิวไปกับลม

แม้แต่พระราชวังหินอ่อน ก็เริ่มพังทลายกลับเป็นหิน กลับเป็นดิน

กษัตริย์ไม่รู้สึกเสียใจ เขารู้สึกเบา เขารู้สึกอิสระ

เขาถอดมงกุฏทิ้ง มงกุฏกลิ้งลงไปในห้วย แล้วเปลี่ยนเป็นก้อนกรวดเล็กๆ

เขาถอดเสื้อผ้าไหมทิ้ง ผ้าไหมปลิวไปกับลม แล้วย่อยสลายเป็นเส้นใยกลับคืนสู่ธรรมชาติ

ในที่สุด เขายืนตัวเปล่า บนดินเปล่าๆ ไม่มีอะไรเหลือ

แต่เขาไม่รู้สึกว่าง เขารู้สึกเต็ม

เขาเห็นใบไม้ที่ไม่ใช่ “ของเขา” แต่เป็นส่วนหนึ่งของเขา

เขาได้ยินเสียงลมที่ไม่ใช่ “ทรัพย์สินของเขา” แต่เป็นลมหายใจของเขา

เขารู้สึกถึงดินที่ไม่ใช่ “แผ่นดินของเขา” แต่เป็นร่างกายของเขา

นกที่บินอยู่ในฟ้า ไม่ใช่ทรัพย์สินของใคร แต่เป็นอิสรภาพของทุกคน

น้ำที่ไหลในลำธาร ไม่ใช่ของใคร แต่เป็นชีวิตของทุกสิ่ง

เขานั่งลงบนหญ้า แล้วยิ้ม

ครั้งแรกในชีวิต เขารู้จักความร่ำรวยที่แท้จริง

ความร่ำรวยที่ไม่ต้องถือครอง ไม่ต้องกุมแน่น ไม่ต้องกลัวสูญเสีย

เพราะเมื่อทุกสิ่งไม่ใช่ของเรา ทุกสิ่งก็เป็นของเรา

เมื่อเราไม่ยึดติดอะไร เราก็อิสระจากทุกสิ่ง

เมื่อเราคืนทุกอย่างให้ธรรมชาติ เราก็กลับคืนสู่ธรรมชาติ

และในธรรมชาตินั้น ไม่มีความขาดแคลน

มีแต่ความอุดมสมบูรณ์

หญิงชราที่หายไปนั้น ไม่เคยมีตัวตนจริง

นางคือธรรมชาติที่มาเตือนเรา

ว่าทุกสิ่งที่เรายึดมั่น

ล้วนเป็นแค่ความฝัน

และเมื่อเราตื่นจากความฝัน

เราจะพบว่าเราไม่เคยสูญเสียอะไร

เพราะเราไม่เคยมีอะไรจริงๆ

เราแค่ลืมว่าเราคือส่วนหนึ่งของทุกสิ่ง

นิทานใจ NithanJai