NITHAN JAI · นิทานใจ
เรื่องเล่าที่ชวนให้กลับมาฟังเสียงข้างใน
สนามเด็กเล่นแห่งหนึ่ง ตั้งอยู่หลังโรงเรียนเล็กๆ
ทุกเย็นจะเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เด็กๆ วิ่งไล่กัน ปีนป่าย โหนชิงช้า
แต่ตรงมุมสนามที่ลับตา มีเด็กคนหนึ่งนั่งอยู่เงียบๆ
เขานั่งอยู่บนม้านั่งไม้ ท่ามกลางเสียงวุ่นวายรอบตัว
ไม่มีใครสนใจเขา
ไม่มีใครมองเขา
แม้แต่พ่อแม่ที่มารอรับลูกๆ ก็ดูเหมือนจะมองข้ามไป
วันแล้ววันเล่า เขายังคงนั่งอยู่ที่เดิม
บางครั้งเขาก็จ้องมองเด็กๆ เล่นด้วยแววตาเศร้า
บางครั้งก็หลับตาเหมือนกำลังฟังเสียงบางอย่างที่ไม่มีใครได้ยิน
วันหนึ่ง ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินผ่านมา
เขาสังเกตว่าเด็กคนนั้นนั่งอยู่ตรงมุมเดิมอีกครั้ง
ท่ามกลางเสียงวุ่นวาย เด็กคนนั้นเงียบราวกับไม่มีตัวตน
ชายหนุ่มตัดสินใจเดินเข้าไปหา แล้วถามเบาๆ
“เธอนั่งอยู่ตรงนี้ทุกวัน…ทำไมไม่ไปเล่นล่ะ?”
เด็กคนนั้นเงยหน้าขึ้น
แววตาใสแจ๋ว แต่มืดลึกอย่างประหลาด
เขาตอบด้วยเสียงแผ่วเบา
“ฉันรออยู่”
ชายหนุ่มนิ่งไป
“รอใคร?”
เด็กคนนั้นมองตรงเข้าไปในตาของชายหนุ่ม แล้วตอบ
“รอเธอ”
ชายหนุ่มรู้สึกขนลุก
เขายิ้มฝืนๆ แล้วถามต่อ
“รอฉันทำไมล่ะ เราไม่รู้จักกันนี่”
เด็กคนนั้นยิ้มบางๆ
“รู้จักสิ แค่เธอจำไม่ได้”
ชายหนุ่มเริ่มหายใจติดขัด รู้สึกเหมือนในอากาศมีบางอย่างหนักอึ้ง
เขาก้าวถอย แต่เด็กคนนั้นยังนั่งเฉยๆ
เงยหน้าขึ้นไปมองท้องฟ้า
แล้วพูดว่า
“เธอเคยเป็นเหมือนพวกเขา วิ่งไป วิ่งมา หัวเราะ ร้องไห้ แล้วก็ลืม”
ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนความวุ่นวายในสนามรอบตัวเงียบลง
เสียงเด็กๆ เงียบ
เสียงชิงช้าหยุด
แม้แต่ลมก็หยุดพัด
เขาหันไปมองรอบตัว
แต่ไม่มีใครอีกแล้ว
ไม่มีเสียงหัวเราะ
ไม่มีเสียงร้องไห้
สนามว่างเปล่า มีเพียงเด็กคนนั้นนั่งอยู่
ชายหนุ่มค่อยๆ ก้าวกลับมานั่งข้างเขา
เด็กคนนั้นหันมามอง
แล้วกระซิบ
“จำได้แล้วใช่ไหม?”
ชายหนุ่มนิ่งไปนาน
แล้วค่อยๆ ยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเอง
น้ำตาหยดหนึ่งร่วงลงมา
เขายิ้มทั้งน้ำตา
ก่อนจะตอบว่า
“จำได้แล้ว”
เด็กคนนั้นยิ้มกว้างขึ้น
“งั้นเราก็ไปเล่นกันได้แล้ว”
แล้วเขาก็ลุกขึ้น วิ่งออกไปในสนาม
เสียงหัวเราะกลับมาอีกครั้ง
สนามกลับมาคึกคัก
แต่คราวนี้ไม่มีใครเห็นชายหนุ่มอีกแล้ว
มีเพียงเสียงหัวเราะของเด็กคนหนึ่ง
ก้องอยู่ในอากาศ
นิทานใจ NithanJai
นิทานจบลง แต่คำถามอาจเพิ่งเริ่มต้นในใจเรา
