NITHAN JAI · นิทานใจ
เรื่องเล่าที่ชวนให้กลับมาฟังเสียงข้างใน
ในบ่อโคลนกว้างใหญ่แห่งหนึ่ง
มีปลาตัวเล็ก ๆ เกิดขึ้นมา
เกล็ดของมันเป็นสีทองอ่อน สะท้อนแสง
ใครมองเห็นก็อดแปลกใจไม่ได้
ปลาทองว่ายไปเงียบ ๆ ทุกวัน
ค่อย ๆ สะบัดโคลนออกจากเกล็ด
เกล็ดสะอาดเมื่อไร หัวใจก็เบาสบายขึ้นเมื่อนั้น
มันไม่เคยโอ้อวด ไม่เคยซุบซิบ
เพียงว่ายไปข้างหน้ากับความเงียบของมัน
ไม่นานนัก ปลาตัวอื่นเริ่มสังเกต
แรก ๆ พวกมันชมอยู่ในใจ
แต่เมื่อวันเวลาผ่านไป
เสียงชมกลับกลายเป็นเสียงกระซิบ
“มันทำให้พวกเราดูแย่ลง”
“มันคิดว่าตัวเองสูงส่งกว่าหรือยังไง”
เสียงกระซิบกลายเป็นเสียงหัวเราะ
เสียงหัวเราะกลายเป็นแรงกระแทก
พวกมันเริ่มรวมตัวกัน
พ่นโคลนใส่ปลาทอง กัดหางมันยามเผลอ
ลากเศษสาหร่ายเน่ามาป้ายตัวมัน
แต่ปลาทองก็ยังว่ายต่อ
สะบัดโคลนออกเงียบ ๆ
มองพวกมันด้วยแววตาที่ทั้งอ่อนโยนและเศร้าเล็ก ๆ
บางครั้งมันก็พูดขึ้นเบา ๆ
“ลองสะบัดโคลนออกดูสิ… สบายดีนะ”
แต่พวกปลาหัวเราะลั่น
“มันดูถูกพวกเรา!”
แล้วก็พ่นโคลนแรงกว่าเดิม
วันหนึ่ง พวกมันรวมหัวกันในยามค่ำ
พุ้ยโคลนขุ่นให้ฟุ้งหนาทึบ
ตะกอนถมทับปลาทองจนร่างจมหายไปในความมืด
บ่อเงียบสงัดไปชั่วขณะ
เงียบเสียจนแม้แต่ฝูงปลายังเริ่มหวั่นใจ
เสียงหัวเราะของพวกมันเองก็ดูว่างเปล่าประหลาด
แล้วจู่ ๆ บางสิ่งก็ขยับ
ปลาทองค่อย ๆ ดันตัวขึ้นจากตะกอนหนา
เกล็ดถลอก มีรอยขีดข่วน
แต่กลับสว่างกว่าเดิม
มันเงยหน้ามองฝูงปลา
ก่อนพูดแผ่วเบา
“ความโกรธของพวกเจ้า… ทำให้ข้าสว่างขึ้นได้อีก”
ฝูงปลานิ่งงัน
แล้วก็พ่นโคลนแรงขึ้นกว่าเดิม
เหมือนต้องการกลบแสงนั้นให้มืดมิดลงเสียที
ปลาทองมองพวกมันอีกครั้ง
ค่อย ๆ ว่ายไปตามขอบบ่อ
หยุดอยู่ตรงสายน้ำเล็ก ๆ ที่ไหลเข้ามุมหนึ่ง
มันมองกลับมาเป็นครั้งสุดท้าย
ทิ้งเกล็ดทองบางเบาเกล็ดหนึ่งให้ลอยลงกลางบ่อ
แล้วว่ายหายไปตามสายน้ำ
เบาสบายเหมือนหยดน้ำใสที่ห่างออกไปเรื่อย ๆ
จนสุดท้าย ทั้งบ่อกลายเป็นเพียงโคลนตม
และไม่มีใครจำได้แล้วด้วยซ้ำว่า
ครั้งหนึ่ง…เคยมีปลาทองตัวหนึ่งว่ายอยู่ตรงนี้
ฝูงปลายังคงพ่นโคลนใส่กันเอง
เกาะเกี่ยวกันไว้ด้วยความริษยา
ฉุดรั้งกันลงสู่ก้นบ่ออย่างมืดบอด
จนบ่อขุ่นข้น แม้เงาของตัวเองก็แทบมองไม่เห็น
ท่ามกลางความวุ่นวายและตะกอนหนาทึบ
เกล็ดทองบางเบายังคงนอนอยู่กลางบ่อ
ส่องแสงแผ่ว ๆ ใต้เงาโคลน
ไม่มีใครเหลียวมองมันอีก
แสงนั้นก็ค่อย ๆ จมลึกลงไป…
ทว่า หากใครสักตัวจะหยุด
เพียงแค่หยุดพ่นโคลน
มองลงไปให้ดี
ก็อาจยังเห็นประกายแสงนั้น
ส่องชี้ทางให้อยู่เสมอ
นิทานใจ NithanJai
นิทานจบลง แต่คำถามอาจเพิ่งเริ่มต้นในใจเรา
