NITHAN JAI · นิทานใจ
เรื่องเล่าที่ชวนให้กลับมาฟังเสียงข้างใน
"มึงว่า… กูจะไหวมั้ย?"
คำถามของธีร์ดังขึ้นในความเงียบ ขณะที่เขากับภพนั่งอยู่บนระเบียงคอนโดชั้น 20 มองดูแสงไฟของเมืองหลวงที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา
"ไหวดิ" ภพตอบโดยไม่หันมามอง "มึงทำได้ทุกอย่างที่มึงตั้งใจ กูรู้"
ธีร์หัวเราะเบาๆ "มึงเชื่อมั่นในตัวกูมากกว่ากูเชื่อมั่นในตัวเองอีก"
"เพราะกูรู้จักมึงดีไง"
สิบห้าปีที่ผ่านมา พวกเขาผ่านอะไรมาด้วยกันมากมาย ตั้งแต่สมัยเป็นเด็กม.ปลายที่โรงเรียนประจำจังหวัด จนถึงวันที่ธีร์ได้ทุนเรียนต่อที่อเมริกา และภพเลือกทำงานที่บริษัทในกรุงเทพฯ
ห้าปีที่ธีร์อยู่เมืองนอก
ภพเป็นคนเดียวที่โทรคุยกับเขาทุกสัปดาห์ แม้จะต่างเวลากันสิบสองชั่วโมง แม้บางครั้งจะเป็นแค่การนั่งเงียบๆ ฟังอีกฝ่ายสะอื้น เมื่อความคิดถึงบ้านและความกดดันมันท่วมท้นเกินไป
"กูกลัวว่าจะทำพ่อผิดหวัง" ธีร์พูดเบาๆ
เขาเพิ่งกลับมาเมืองไทยได้สองเดือน พร้อมกับวุฒิปริญญาเอกด้านวิศวกรรมชีวการแพทย์ และความฝันที่จะสร้างขาเทียมราคาถูกให้ผู้พิการในชนบท
แต่พ่อของเขาต้องการให้เขาทำงานที่บริษัทยาข้ามชาติ ที่เสนอเงินเดือนสูงลิ่ว
"มึงจำได้มั้ย วันที่เราไปเที่ยวน้ำตกตอน ม.6" ภพถามขึ้น
"จำได้สิ วันที่กูพลาดท่าลื่นตกน้ำ"
"แล้วมึงจำได้มั้ย ว่าทำไมมึงถึงลื่น?"
ธีร์นิ่งไป นึกถึงเหตุการณ์วันนั้น เขาเห็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ กำลังจะพลัดตก เขาเลยรีบวิ่งไปช่วย จนตัวเองลื่นล้มแทน
"นั่นแหละที่กูบอกว่ากูรู้จักมึง" ภพพูดต่อ "ตั้งแต่เด็ก มึงเป็นแบบนี้มาตลอด เห็นใจคนอื่นก่อนตัวเอง ช่วยเหลือคนอื่นก่อนคิดถึงผลประโยชน์"
"แต่บางทีมันก็ทำให้กูเจ็บตัวนะ" ธีร์ยิ้มเศร้าๆ
"แต่มึงก็ไม่เคยเสียใจที่ทำ ใช่มั้ย?"
ธีร์นิ่งไป
"กูรู้ว่าทำไมมึงถึงอยากทำโครงการขาเทียมราคาถูก" ภพพูดต่อ "เพราะมึงเห็นคนพิการในชนบทที่ไม่มีปัญญาซื้อขาเทียมราคาแพงๆ มึงเห็นความฝันของพวกเขาที่อยากจะเดินได้อีกครั้ง"
"แต่พ่อ…"
"ลุงก็แค่เป็นห่วงอนาคตมึง" ภพตบบ่าเพื่อนเบาๆ "แต่กูว่านะ บางทีอนาคตที่สดใสที่สุด อาจไม่ใช่อนาคตที่รวยที่สุดก็ได้"
"แล้วถ้ากูล้ม…"
"กูก็อยู่ตรงนี้แหละ" ภพยิ้ม "เหมือนตอนมึงลื่นที่น้ำตกไง กูก็กระโดดลงไปช่วยมึงทันที"
"ทั้งที่มึงว่ายน้ำไม่เป็น" ธีร์หัวเราะ
"เออ แล้วเกือบจมน้ำตายห่าไปด้วยกันสองคน" ภพหัวเราะตาม "แต่เราก็รอดมาได้ใช่มั้ย?"
ธีร์พยักหน้า น้ำตาคลอ…
"กูจะบอกอะไรให้" ภพพูดต่อ "กูเพิ่งลาออกจากบริษัทเมื่อวาน"
"หา? ทำไม?"
"เพราะกูอยากช่วยมึงทำโครงการขาเทียมไง" ภพยักไหล่ "กูเรียนด้านการตลาดมา น่าจะช่วยมึงทำให้โครงการนี้เป็นจริงได้"
"แต่… แต่มึงจะได้เงินน้อยกว่าเดิมมาก"
"แล้วไง?" ภพยิ้ม "ชีวิตกูก็ไม่เคยต้องการอะไรมาก แค่ได้ทำอะไรที่มีความหมาย กับเพื่อนที่รู้ใจกัน ก็พอแล้ว"
คืนนั้น พวกเขานั่งคุยกันจนดึก วางแผนโครงการ แชร์ความฝัน และหัวเราะกับความทรงจำเก่าๆ
หนึ่งปีผ่านไป
ในห้องประชุมเล็กๆ ของโรงพยาบาลชุมชนแห่งหนึ่ง ธีร์และภพยืนอยู่หน้าจอพรีเซนต์ที่ฉายภาพผู้ป่วยกำลังเดินด้วยขาเทียมต้นแบบของพวกเขา
"มันอาจจะยังไม่สมบูรณ์แบบ" ธีร์พูดกับทีมแพทย์ "แต่มันราคาถูกกว่าขาเทียมในท้องตลาดถึงสิบเท่า"
"และเราตั้งใจจะทำให้มันดีขึ้นเรื่อยๆ" ภพเสริม "เพราะทุกคนควรมีสิทธิ์ได้เดินอีกครั้ง ไม่ว่าจะรวยหรือจน"
หลังการประชุม ขณะที่พวกเขากำลังเก็บของ ธีร์หันไปกระซิบกับเพื่อน
"ขอบคุณนะ ที่เชื่อในตัวกู"
"ไม่ต้องขอบคุณหรอก" ภพตอบ "นี่คือสิ่งที่เพื่อนทำให้กัน"
บางครั้ง มิตรภาพที่แท้จริงไม่ใช่แค่การอยู่เคียงข้างในยามสุข
แต่คือการกล้าที่จะเสี่ยงไปด้วยกันในยามที่อีกฝ่ายต้องการก้าวกระโดด
คือการเชื่อมั่นในตัวเพื่อน มากกว่าที่เพื่อนเชื่อมั่นในตัวเอง
คือการรู้ว่า บางครั้งความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
ไม่ใช่การได้ทุกอย่างที่ต้องการ
แต่คือการได้ทำในสิ่งที่ใจเราปรารถนา
กับคนที่เข้าใจและพร้อมจะก้าวไปด้วยกัน
นิทานจบลง แต่คำถามอาจเพิ่งเริ่มต้นในใจเรา
