Tag Archives: นิทาน

“มึงว่า… กูจะไหวมั้ย?” คำถามของธีร์ดังขึ้นในความเงียบ ขณะที่เขากับภพนั่งอยู่บนระเบียงคอนโดชั้น 20 มองดูแสงไฟของเมืองหลวงที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา “ไหวดิ” ภพตอบโดยไม่หันมามอง “มึงทำไ

ในส่วนลึกของจิตใจมนุษย์ ความอิจฉาเป็นเหมือนกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนตัวตนของผู้มอง เมื่อเราเห็นความสำเร็จของผู้อื่น กระจกบานนี้จะเผยให้เห็นว่าเราเป็นเช่นไร ผู้ที่จะฉุดรั้งทำลายเพื่อให้

“อย่าไปหาหมอคนนั้นเลย เขาคงฟอกเงินไม่ก็ทดลองยากับคนไข้แน่ๆ ไม่งั้นทำไมถึงไม่คิดเงิน” . เสียงซุบซิบนินทาดังแว่วมาตามลม ขณะที่หมอหญิงวัยกลางคนกำลังก้มหน้าก้มตาดูแลแปลงผักสมุนไพรหลังค

เสียงสวดมนต์แผ่วเบาดังมาจากกุฏิเล็กๆ ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย หลวงพ่อเทียนนั่งสงบนิ่ง ดวงตาสว่างไสว “โยมรู้ไหม…” หลวงพ่อเอ่ยเบาๆ “ว่าทำไมอาตมาถึงได้บวช” ผมนั่งฟังอย่างตั้งใจ เสีย

คนพาลที่น่ากลัวที่สุด มิใช่ผู้ที่ทำผิดด้วยความไม่รู้ แต่คือผู้ที่ “ทำบาปทั้งรู้ และยังกล้าบิดเบือนความจริง แม้ความจริงจะประจักษ์แจ้งต่อหน้า” . . นี่คือภัยร้ายแรงที่สุด เพราะ “เมื่อ

“น้ำไม่เคยเลือกเส้นทาง มันไหลไปที่ที่ต้องการมันที่สุด ผ่านซอกหิน ร่องเขา เพื่อหล่อเลี้ยงทุกชีวิตที่อยู่เบื้องล่าง…” … คำพูดของพ่อยังก้องอยู่ในหัวของหญิงสาว ขณะที่เธอนั่งอยู่ในร

ในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง มีต้นไม้พิเศษต้นหนึ่งที่ไม่มีใครรู้ว่ามันเกิดขึ้นมาตั้งแต่เมื่อใด ชาวบ้านเรียกมันว่า “ต้นไม้แห่งน้ำตา” เพราะยามค่ำคืน ใบของมันจะเรืองแสงอ่อนๆ และหากมีผู้ใ

แสงไฟสลัวในห้องฉุกเฉินยามดึกสงัดคืนหนึ่ง พยาบาลสาวในชุดขาวกำลังทำแผลให้หญิงวัยกลางคนที่มีรอยฟกช้ำตามตัว “พี่โดนทำร้ายมาอีกแล้วเหรอคะ” น้ำเสียงของพยาบาลสาวแฝงความเป็นห่วง “ไม่เป็นไร

ในเมืองแห่งหนึ่งที่ชื่อว่า “นครปริทรรศน์” ผู้คนต่างใช้ชีวิตอยู่ภายใต้เงาของกระจกวิเศษที่เรียกว่า “กระจกแห่งความเปรียบเทียบ” กระจกบานนี้ไม่ใช่กระจกธรรมดา แต่เป็นกระจกที่สะท้อนชีวิตข

หมอศักดิ์นั่งอยู่ในห้องตรวจที่มืดสนิท “คุณหมอคะ… ทำไมไม่เปิดไฟ” คนไข้รายใหม่ถาม “ในความมืด… คนเราจะรู้สึกได้ดีขึ้น” เขาตอบเสียงนุ่ม “ผมขออนุญาตสัมผัสที่หน้าอกนะครับ” นิ้วมือที่