Tag Archives: นิทาน

มีหมู่บ้านหนึ่ง ไม่ใกล้ไม่ไกล ชาวบ้านอยู่กันมาหลายชั่วคนแล้ว ทำมาหากิน พึ่งพาอาศัยกันดี ที่กลางหมู่บ้านมีต้นไทรใหญ่อายุหลายร้อยปี ใบหนา ให้ร่มเงาทั่วลานดิน เป็นศูนย์กลางหมู่บ้าน ชา

ราว พ.ศ. 1914 ที่หมู่บ้านเล็กๆ ในจูนี่ มณฑลหยุนหนาน เสียงแคนและเสียงระฆังดังกังวานในมัสยิดเล็กๆ ผู้คนในชุมชนชาวฮุยกำลังรวมตัวกันอย่างพร้อมเพรียง ครอบครัวหนึ่งที่เพิ่งนำบุตรชายคนที่

มีชายหนุ่มคนหนึ่งชื่อเค็น เขาเติบโตมาในสังคมที่สอนให้เชื่อว่าทุกอย่างล้วนมีราคา และชีวิตคือการแข่งขัน ทุกเช้าเค็นจะตื่นขึ้นมาและตรวจสอบบัญชีของเขา จดรายการความสำเร็จของตนเอง เขาภูม

ฝนเทลงมาราวกับฟ้ารั่ว ทว่า”ทม”ยังคงขับรถยนต์คันใหม่ฝ่าสายฝนมุ่งหน้าไปยังบ้านเกิด หลังจากห่างหายไปหลายปี ใบหน้าของเขาเคร่งเครียด ทั้งๆ ที่เพิ่งได้รับตำแหน่งผู้จัดการแผนกในบริษัทชั้น

empty-block/ เมื่อกองเรือกลับถึงจีนในปี พ.ศ. 1950 เจิ้งเหอได้รับการต้อนรับอย่างยิ่งใหญ่ จักรพรรดิหย่งเล่อพอพระทัยในความสำเร็จของเขา แต่ก็มีเสียงวิพากษ์วิจารณ์จากขุนนางบางกลุ่มที่มอ

เขาลืมตาตื่นในความมืด “เจ้าเป็นใคร?” เสียงกระซิบถามดังมาจากทุกทิศ “ข้าคือธาดา” ชายผู้นั้นตอบด้วยความมั่นใจ แต่เสียงหัวเราะกลับดังขึ้นรอบกาย “เจ้าคิดว่าเจ้ารู้จักตัวเอง?” เขาลุกขึ้น

กาลครั้งหนึ่ง ในหมู่บ้านเล็กๆ ที่โอบล้อมด้วยป่าเขา มีเด็กหญิงคนหนึ่งชื่อ “ทิวา” ทิวาเป็นเด็กขี้สงสัย เธอมักตั้งคำถามกับทุกสิ่งที่เห็น วันหนึ่ง ขณะที่เดินเล่นในป่า ทิวาพบบันไดหินทอด

มาร์คกดชัตเตอร์ครั้งที่หนึ่งพันของวัน กล้องราคาแพงในมือของเขาจับภาพทะเลหมอกยามเช้าที่โอบล้อมเทือกเขาฟาร์อีสเทิร์น ขณะที่ลมหนาวพัดผ่านร่างของเขา แต่เขาไม่สนใจความหนาว เขาสนใจแต่องศา

เช้าวันเสาร์ที่แสนวุ่นวายในห้างสรรพสินค้าใจกลางเมือง สมชายยืนต่อแถวซื้อลอตเตอรี่อยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย เขาเป็นคนชอบเสี่ยงโชค ทุกงวดต้องซื้อสิบใบ ยี่สิบใบ หวังจะถูกรางวัลใหญ่สักครั

วัวกำลังจะตาย แต่ปัญหาคือมันไม่มีโรค แดงมองวัวตัวโปรดของพ่อที่นอนหายใจระรวย เหงื่อท่วมตัวทั้งที่อากาศเย็น ทั้งที่เมื่อครู่มันยังยืนเคี้ยวหญ้าอย่างสบายใจ “หมอสัตว์ว่ายังไงบ้าง?” ยาย