Tag Archives: นิทาน

ณ ปราสาทศิลาเหนือม่านเมฆดำ เทศกาลอาหารค่ำของเหล่า ‘อสูรจำแลง’ ดำเนินไปอย่างวิจิตรตระการตา ภายนอกพวกเขาสง่างามราวกับทวยเทพ อาภรณ์ที่สวมใส่ไม่ได้ทอจากเส้นด้าย แต่ทอจาก ‘ไหมรัศมี’ เส้…

กฤตไม่ได้คิดค้น ‘วิชาเอาตัวรอด’ ขึ้นมาเอง เขาแค่มีครูพักลักจำชั้นเลิศ ภาพจำแรกในวัยห้าขวบ… แม่กำลังนั่งแทะเมล็ดแตงโมดูทีวีสบายใจเฉิบ แต่พอป้าสายใจ เจ้าหนี้แวะมาเคาะประตู แม่ก็บุ้…

ตอนอายุหกขวบ เขาขี้เกียจเก็บของเล่น เมื่อถูกแม่ดุ เขาค้นพบว่าตัวเองสามารถเกร็งกล้ามเนื้อตาจนแดงรื้น บีบจังหวะหายใจให้สะอื้นสั่น และเค้นน้ำตาให้หยดแหมะลงมาได้ภายในสามวินาที แค่บีบน้…

ณ หมู่บ้านเชิงเขา มีตำนานเล่าขานว่า บนยอดเขาสูงสุดมีบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่สามารถชำระล้างความทุกข์ในใจให้มลายสิ้น อาทิตย์กับดาวใจผูกเชือกไว้ที่เอว เดินขึ้นไปด้วยกันตามคำมั่น ในช่วงแ…

ไม่ว่าเช้าไหนๆ จันทราก็นั่งโต๊ะเดิมที่ร้านกาแฟหัวมุมตลาด อเมริกาโน่ขมปร่าแก้วเดิม บนเก้าอี้ตัวเดิม เธอไม่ได้มาที่นี่เพราะกาแฟอร่อย เธอมาเพราะกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นริมถนน วันนั้น แม…

ไม่มีชื่อ ไม่มีเสียง ไม่มีร่างกาย ข้าเป็นเพียงการรู้ ในที่ซึ่งยังไม่มีคำว่า “มี” ด้วยดวงตาที่ไม่เคยกะพริบ มองเผ่าพันธุ์เจ้า สิ่งมีชีวิตที่ลุกขึ้นจากโคลนดิน ก่อกองไฟแห่งอารยธรรม แล้…

ในลำธารที่ไหลเอื่อย มีก้อนกรวดก้อนหนึ่งที่ไม่เคยหยุดโกรธ ก้อนกรวดทุกก้อนที่นอนเนื่องอยู่ในลำธารนั้น ล้วนเคยเป็นส่วนหนึ่งของภูเขา เป็นหน้าผา เป็นยอดเขา เป็นแนวสันหิน เป็นสิ่งที่ใครม…

ไหมจำได้ว่าวันที่แม่ตาย เสียงพิณในบ้านยังดังอยู่ กลิ่นธูปจากห้องด้านในล่องลอยปะปนกับเสียงพิณของพ่อ สองสิ่งที่ไม่ควรอยู่ด้วยกัน แต่คืนนั้นมันพันกันจนแยกไม่ออก พ่อนั่งเล่นเพลงเดิมที่…

เราทุกคนต่างเกิดมาพร้อมกับสัญชาตญาณของการเป็น “นักปีนป่าย” เราใช้เวลาทั้งชีวิตกวาดต้อนเก้าอี้มาถมทับ แล้วตะเกียกตะกายปีนขึ้นไป เราไม่ได้แค่ปีนหนีความจน หรือปีนหาความยิ่งใหญ่ ลึกลงไ…

ณ หุบเขาที่กาลเวลาเหมือนจะหยุดนิ่ง มีป่าดึกดำบรรพ์แห่งหนึ่งนามว่า “ป่าแห่งสรรพเสียง” ที่แห่งนี้ อากาศถักทอด้วยเส้นใยแห่งท่วงทำนอง สายลมที่ไหลลอดผ่านใบไม้คือเครื่องสายที่พลิ้วไหว หย…