OMG NATURAL LEGACY
เรื่องเล่าและบทความเพื่อการกลับมาเห็นชีวิตตามความเป็นจริง
เมื่อใดที่เราเร่งเร้าให้กรรมทำงานตามจังหวะที่ใจต้องการ
เมื่อนั้นเราพลัดตกจากปัจจุบันขณะอันล้ำค่า
สู่ดินแดนแห่งมายาที่ถักทอด้วยตัณหา
ดั่งเด็กน้อยพยายามกอบเก็บฟองคลื่นด้วยมือเปล่า
…
กรรมเคลื่อนไหวในวิถีของมันเอง
ไม่ช้าไม่เร็ว ไม่เพื่อใคร ไม่เพราะใคร
เพียงสะท้อนความจริงอันเที่ยงแท้
เปรียบดั่งกระจกใสที่ไม่เคยโกหก
แต่เราเองกลับถามหาภาพที่ใจปรารถนา
…
ในห้วงเวลาอันจำกัดของชีวิตนี้
เรามองเห็นเพียงเสี้ยวหนึ่งของวงล้อกรรมอันไพศาล
ดั่งมดน้อยพยายามเข้าใจความลึกล้ำของมหาสมุทร
จากหยดน้ำเพียงหยดเดียวที่ตกลงมา
…
ตราบใดที่เรายังตัดสินว่าใครควรรับผลอย่างไร เมื่อไร
เราคือทาสแห่งความคาดหวัง บนบัลลังก์แห่งการพิพากษา
บัลลังก์ที่มิได้ตั้งอยู่บนผืนดินแห่งความจริง
หากแต่ลอยอยู่บนเมฆหมอกแห่งอวิชชา
…
จงสังเกตความอิ่มเอมแอบแฝงในการตัดสินผู้อื่น
ความสุขชั่วคราวอันเสพติด เมื่อเห็นคนชั่วรับผล
แต่แล้วผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า เมื่อโลกมิได้หมุนตามใจหวัง
เพราะกรรมมิได้ทำงานเพื่อตอบสนองตัณหาใคร
…
การปล่อยวางการพิพากษา มิใช่การอนุญาตให้ความชั่วลอยนวล
แต่เป็นการมอบบัลลังก์คืนแก่ธรรมชาติที่ไม่เคยผิดพลาด
ดั่งนักดนตรีที่วางใจให้เสียงแห่งจักรวาลบรรเลงตามทำนอง
โดยไม่เร่งเร้าจังหวะหรือฝืนท่วงทำนองอันงดงาม
…
ผู้มีปัญญาจะหันกลับมาใส่ใจกับสวนในใจตน
ปรับสิ่งเดียวที่ปรับได้ นั่นคือการกระทำของตนเอง
หว่านเมล็ดพันธุ์แห่งกุศลในทุกความคิด คำพูด และการกระทำ
โดยไม่คาดหวังว่าผลจะปรากฏเมื่อใด อย่างไร
…
การปล่อยวางที่แท้จริงคือการวางแม้กระทั่งความภูมิใจในการปล่อยวาง
ไม่ยึดติดแม้แต่กับการไม่ยึดติด
ไม่ตัดสินแม้แต่คนที่ชอบตัดสินผู้อื่น
คงเหลือไว้เพียงความเบาสบายที่ไร้ขอบเขต
…
ในความว่างเปล่านั้นไม่มีผู้พิพากษา ไม่มีผู้ถูกพิพากษา
ไม่มีแม้กระทั่ง “เรา” ผู้ละทิ้งการพิพากษา
มีเพียงกระแสแห่งเหตุปัจจัยที่ไหลต่อเนื่องไม่ขาดสาย
เช่นเดียวกับเกลียวคลื่นที่เป็นหนึ่งเดียวกับมหาสมุทร
…
นี่คือความลับอันเรียบง่ายที่ใกล้เกินกว่าจะมองเห็น
ปล่อยให้กรรมทำหน้าที่ของมัน
ในขณะที่เราทำหน้าที่ของเรา
ด้วยจิตใจที่ไม่ถูกปรุงแต่งด้วยการพิพากษา
…
ปล่อยให้ดวงอาทิตย์ทำหน้าที่ส่องสว่าง
ปล่อยให้สายน้ำทำหน้าที่ไหลลงสู่ที่ต่ำ
ปล่อยให้ลมหายใจทำหน้าที่หล่อเลี้ยงชีวิต
และปล่อยให้กรรมทำหน้าที่จัดสรรผลแห่งการกระทำ
…
เมื่อนั้น สิ่งที่เหลืออยู่คือความสงบอันไร้เขตแดน
อันเป็นธรรมชาติดั้งเดิมของจิตที่กลับคืนสู่บ้าน
หลังจากการเดินทางอันยาวนานในดินแดนแห่งการพิพากษา
สู่อิสรภาพที่แท้จริงซึ่งอยู่ที่นี่ เดี๋ยวนี้ ในปัจจุบันขณะเท่านั้น
