NITHAN JAI · นิทานใจ
เรื่องเล่าที่ชวนให้กลับมาฟังเสียงข้างใน
เมืองเล็ก ๆ ริมเขา ที่มีชายคนหนึ่งชื่อ “คำปุ่น”
ไม่มีใครรู้ว่าเขามาจากไหน รู้แค่ว่าเขามีอาชีพแปลกประหลาด “ช่างซ่อมลม”
เขาจะเดินไปตามบ้านเรือนในวันที่ลมไม่พัด แล้วถาม
“บ้านนี้ลมหายใจเสียไหม?”
ถ้าใครตอบว่า “เสีย” เขาจะนั่งลง ยิ้มบาง ๆ แล้วแค่เงียบ
ไม่นานนัก ลมก็จะพัดกลับมาเบา ๆ เสมอ
ไม่มีใครเข้าใจว่าเขาทำอย่างไร
แต่ทุกคนยืนยันตรงกันว่าเขาซ่อม “ลม” ได้จริง
เด็ก ๆ ชอบเขาเพราะเขาไม่เคยสอน ไม่เคยห้าม ไม่เคยดุ
แต่เวลานั่งข้างเขา ใจจะค่อย ๆ สงบโดยไม่รู้ตัว
เขาเคยบอกเด็กคนหนึ่งว่า
“ลมไม่เคยหายไป ลมแค่ไม่อยากเข้าไปในบ้านที่ปิดหน้าต่างไว้แน่นเกินไป”
วันหนึ่ง มีพ่อค้าร่ำรวยคนหนึ่งชื่อ “ศักดิ์” มาเยือนเมืองนี้
เขาไม่เชื่อเรื่องช่างซ่อมลม เขาเชื่อในสิ่งที่จับต้องและควบคุมได้
แต่เขาเองกลับหายใจไม่เต็มปอดมานานแล้ว
เขาจึงลองมาพบคำปุ่น
“ข้าจะจ่ายเท่าไรก็ได้ ขอแค่เจ้าซ่อมลมหายใจข้า”
คำปุ่นยิ้ม ไม่รับเงิน ไม่พูดอะไร
เพียงพาศักดิ์เดินขึ้นเขาในยามเย็น
จนถึงจุดหนึ่งที่เห็นท้องฟ้ากว้าง แสงสุดท้ายของวันกำลังเปลี่ยนสี
เขาหยุด ยื่นมือชี้ไปที่วิวเบื้องหน้า
“เจ้าเห็นอะไร?”
“ฟ้า… ป่า… เมืองของข้าอยู่ลิบ ๆ ตรงนู้น” ศักดิ์ว่า
คำปุ่นถามต่อ
“เจ้าครอบครองสิ่งใดจากภาพตรงหน้า?”
“ไม่มีอะไร” เขาตอบ “ทุกอย่างอยู่ไกลเกินเอื้อม”
“เจ้ารู้สึกทุกข์ไหม?”
“ไม่เลย” เจ้าศักดิ์ยิ้มบาง ๆ “ข้ามองแล้วใจเบา”
คำปุ่นพยักหน้า
“เพราะเจ้าไม่พยายามจับมันไว้”
เขาหันมามองตาเจ้าศักดิ์
“เจ้าจับไว้มากเกินไป ลมเลยไม่อยากอยู่กับเจ้า”
ศักดิ์นิ่ง
คำปุ่นนั่งลงบนหิน ขวางทางลมพอดี
“ลองนั่งเฉย ๆ เหมือนภูเขานี้
ปล่อยให้ของที่ไม่ใช่ของเจ้า ไหลผ่านไปเหมือนลม”
ศักดิ์ทำตาม แม้รู้สึกโง่
เขานั่งหลับตา สูดลมหายใจเข้าออก
ไม่คิดอะไร ไม่นับลมหายใจ ไม่ทำสมาธิ
แค่ยอมให้ลมผ่านหน้า
โดยไม่พยายามจับมันไว้
ผ่านไปชั่วอึดใจ เขาน้ำตาไหล… ไม่รู้ทำไม
เหมือนอะไรบางอย่างที่เขาเคยถือแน่น ถูกปล่อยไปโดยไม่ได้ตั้งใจ
เขาหันมาหาคำปุ่น
แต่ตรงนั้นไม่มีใครแล้ว
มีเพียงสายลมที่พัด
แรงขึ้นเรื่อย ๆ
เหมือนมันเพิ่งกลับมา
นิทานใจ NithanJai
นิทานจบลง แต่คำถามอาจเพิ่งเริ่มต้นในใจเรา
