รักบริสุทธิ์…ไม่มีวันลืม

ท้องฟ้าสีครามของวันนั้นยังคงตราตรึงในความทรงจำ วันที่ปลายกิ่งมะม่วงเริ่มผลิดอก ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยมาตามสายลม บุญมานั่งนิ่งอยู่ใต้ร่มเงาต้นไม้ใหญ่ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนจับจ้องไปยังถนนดินแดงที่ทอดยาวสุดสายตา

"น้องต้องอยู่กับคุณลุงนะ" เสียงสั่นเครือของแก้วตาดังก้องในความทรงจำ "พี่ต้องไปดูแลแม่ที่กรุงเทพฯ แม่ป่วยหนักมาก ต้องผ่าตัดด่วน…"

บุญมาจำได้ถึงน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของเด็กสาววัยสิบห้า ผู้เป็นทั้งเจ้าของและเพื่อนร่วมชีวิตมาตั้งแต่มันเป็นลูกหมาตัวน้อย แม่ของแก้วตาเองก็เคยเป็นคนให้อาหารมันทุกเย็น ก่อนที่อาการป่วยจะทรุดหนัก

"พี่สัญญาว่าจะกลับมา" แก้วตากระซิบพลางกอดคอมันแน่น "น้องต้องรอพี่นะ"

นั่นคือจุดเริ่มต้นของการรอคอยที่ยาวนาน

ปีแรกผ่านไป บุญมาไม่เคยห่างจากจุดนั้นเกินสองชั่วโมง แม้ยามกินอาหารที่คุณลุงนำมาวางให้ สายตาก็ยังจับจ้องไปที่ปลายถนน ราวกับกลัวว่าจะพลาดวินาทีที่แก้วตากลับมา

คุณลุงเคยลองพามันไปเดินเล่นในสวน แต่มันจะกระวนกระวายและรีบกลับมานั่งที่เดิมทันที

"มีจดหมายมาจากแก้วตา" คุณลุงบอกพลางลูบหัวมันเบาๆ "แม่เขายังป่วยหนัก ต้องผ่าตัดใหญ่ เขาเลยยังกลับมาไม่ได้"

บางคืน เมื่อพายุฝนโหมกระหน่ำ คุณลุงต้องออกมาตะโกนเรียกให้มันเข้าบ้าน แต่บุญมาก็เพียงแค่ขยับเข้าไปหลบใต้ชายคาบ้านเท่านั้น สายตายังคงจ้องมองออกไปนอกรั้ว

ปีที่สองผ่านไป ขนสีน้ำตาลทองเริ่มแซมด้วยสีขาว แต่แววตาที่จดจ่อยังคงเข้มข้นเหมือนวันแรก ทุกเช้ามันจะเดินไปที่ประตูรั้ว มองดูไปรษณีย์นำจดหมายมาส่ง เมื่อได้กลิ่นซองจดหมายที่คุ้นเคย มันจะวิ่งตามคุณลุงเข้าบ้าน รอฟังข่าวจากแก้วตา ก่อนจะกลับไปนั่งที่เดิม

"แม่เขาอาการดีขึ้นแล้ว" คุณลุงอ่านจดหมายให้ฟัง "แต่ยังต้องทำกายภาพบำบัดอีกนาน แก้วตาเลยต้องทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย เพื่อหาเงินมาจ่ายค่ารักษา"

ปีที่สาม… ที่สี่… ที่ห้า… หลายครั้งที่เพื่อนบ้านพยายามชวนคุณลุงให้พาบุญมาไปอยู่ที่อื่น บอกว่าแก้วตาคงไม่กลับมาแล้ว แต่บุญมาปฏิเสธอาหารทันทีที่ได้ยินคำพูดเหล่านั้น มันรู้… มันเชื่อมั่นว่าแก้วตาต้องกลับมา

ยามค่ำคืน เสียงหอนเศร้าของมันจะดังแว่วมาเป็นระยะ เหมือนกำลังร้องเรียกคนที่จากไป แต่กลางวัน มันจะนั่งสงบนิ่ง ดวงตาจับจ้องไปที่ถนน ไม่สนใจเสียงหมาจรที่เห่าเรียก ไม่สนใจแมวที่เดินผ่านไปมา ในหัวมีเพียงภาพของแก้วตาที่สัญญาว่าจะกลับมา

"น้องรอพี่อีกนิดนะ" เสียงในจดหมายฉบับล่าสุดบอก "แม่เริ่มเดินได้แล้ว อีกไม่นานพี่จะพาแม่กลับบ้าน เราจะได้อยู่ด้วยกันอีกครั้ง"

ปีที่เจ็ด…

เช้าวันหนึ่งในฤดูร้อน เสียงเครื่องยนต์แว่วมาแต่ไกล บุญมาลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก ขาที่แข็งทื่อสั่นระริก แต่หัวใจเต้นแรงด้วยความหวัง มันจำเสียงนั้นได้… เสียงที่เคยได้ยินเมื่อเจ็ดปีก่อน

รถกระบะสีขาวแล่นมาจอดที่หน้าบ้าน หญิงสาวในชุดพยาบาลวิ่งลงมาพร้อมกับผู้หญิงวัยกลางคนที่เดินช้าๆ ด้วยไม้เท้า

"บุญมา!" เสียงที่คิดถึงดังขึ้น

บุญมาค่อยๆ เดินไปหา ขาสั่นและเดินกะเผลกเล็กน้อย แต่หางยังกระดิกช้าๆ ด้วยความดีใจ น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาที่ฝ้าฟาง

"บุญมาของแม่" แม่ของแก้วตาทรุดตัวลงลูบหัวมัน น้ำตาไหลอาบแก้ม "แม่คิดถึงเจ้าจัง"

"ลุงคะ บุญมา… มันเป็นยังไงบ้าง" แก้วตาถามพลางกอดคอบุญมาแน่น

คุณลุงน้ำตาคลอ "มันรอหนูทุกวันเลยหนูแก้ว ตลอดเจ็ดปี ไม่เคยห่างจากจุดนี้เกินสองชั่วโมง บางทีลุงอดคิดไม่ได้ว่า มันคงกลัวว่าถ้าไปไกล จะพลาดตอนที่หนูกลับมา"

"พี่กลับมาแล้ว" แก้วตากระซิบ "ขอโทษที่ให้น้องรอนาน"

บุญมาเลียมือเจ้าของเบาๆ เหมือนจะบอกว่าไม่เป็นไร… เจ็ดปีที่รอมา ก็เพื่อวินาทีนี้

คืนนั้น เป็นครั้งแรกในรอบเจ็ดปีที่บุญมายอมนอนในบ้าน มันนอนหนุนตักแก้วตา ฟังเรื่องราวมากมายที่เกิดขึ้นในช่วงที่จากกัน เรื่องที่แก้วตาต้องทำงานเป็นพยาบาลไปด้วยเรียนไปด้วย เรื่องที่แม่ต้องผ่าตัดถึงสามครั้ง กว่าจะฟื้นตัวได้

"รู้ไหม" แก้วตาลูบขนสีขาวที่แซมอยู่ทั่วตัวบุญมา "ทุกครั้งที่ท้อ พี่จะนึกถึงน้อง นึกถึงความซื่อสัตย์และความรักที่น้องมีให้พี่ มันทำให้พี่มีกำลังใจสู้ต่อ"

สามวันต่อมา บุญมานอนสงบนิ่งในอ้อมกอดของแก้วตา หลังจากได้อยู่กับครอบครัวที่รักอีกครั้ง

"ขอบคุณนะ" แก้วตากระซิบข้างหูมันครั้งสุดท้าย "ที่รอพี่… ที่รักพี่… ที่ซื่อสัตย์กับพี่ตลอดมา"

ใต้ต้นมะม่วงหลังบ้าน จุดที่บุญมานั่งรอทุกวันตลอดเจ็ดปี มีแผ่นหินสลักข้อความ:

"ที่นี่

บุญมานั่งรอการกลับมาของเจ้าของเป็นเวลาเจ็ดปี

ด้วยหัวใจที่ซื่อสัตย์และรักไม่เปลี่ยนแปลง

เพราะความรักที่แท้จริง

ไม่ต้องการคำอธิบาย

ไม่ต้องการข้อแก้ตัว

แค่รอ… และเชื่อมั่น

ว่าคนที่เรารักจะต้องกลับมา"

ทุกปี ในวันครบรอบการจากไปของบุญมา แก้วตาจะมานั่งใต้ต้นมะม่วงต้นนั้น เล่าเรื่องราวของบุญมาให้เพื่อนฟัง เพราะเธอเชื่อว่า ความรักและความซื่อสัตย์ของบุญมา จะคอยเป็นแสงนำทางให้เธอก้าวเดินต่อไป ไม่ว่าชีวิตจะพบเจออุปสรรคหนักหนาแค่ไหน

และทุกครั้งที่มีคนถามว่าทำไมถึงรอนานขนาดนั้น บุญมาคงตอบด้วยประโยคง่ายๆ ว่า

"เพราะความรัก… ไม่เคยนับวันที่ต้องรอ"