นํ้าตาเรืองแสง
ในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง มีต้นไม้พิเศษต้นหนึ่งที่ไม่มีใครรู้ว่ามันเกิดขึ้นมาตั้งแต่เมื่อใด ชาวบ้านเรียกมันว่า “ต้นไม้แห่งน้ำตา” เพราะยามค่ำคืน ใบของมันจะเรืองแสงอ่อนๆ และหากมีผู้ใ
ในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง มีต้นไม้พิเศษต้นหนึ่งที่ไม่มีใครรู้ว่ามันเกิดขึ้นมาตั้งแต่เมื่อใด ชาวบ้านเรียกมันว่า “ต้นไม้แห่งน้ำตา” เพราะยามค่ำคืน ใบของมันจะเรืองแสงอ่อนๆ และหากมีผู้ใ
“ติ๊ก… ต็อก… ติ๊ก… ต็อก…” เสียงนาฬิกาดังกังวานไปทั่วร้านเล็กๆ ในตรอกเก่า ผมนั่งมองพ่อที่กำลังก้มหน้าก้มตาซ่อมนาฬิกาเรือนหนึ่ง แว่นขยายสวมอยู่บนตา มือที่มีรอยด่างและแผลเป็นจ
“ไม่มีความทุกข์ใดในโลก จะยิ่งไปกว่าการอยู่ร่วมกับคนที่ไม่เป็นที่รัก” คำกล่าวนี้สะท้อนความจริงอันลึกซึ้ง เมื่อเราต้องพบกับสภาวะที่ต้องอยู่ร่วมกับคนพาล ผู้ซึ่งนำพาความทุกข์มาสู่จิตวิ
กรุงเทพฯ, 2115 “วันนี้เราจะย้อนเวลากลับไปด้วยกัน…” เสียงของดร.อาทิตยาดังก้องในห้องจำลองเสมือนจริง ขณะที่เธอยืนอยู่ท่ามกลางนักศึกษาปริญญาเอกด้านประวัติศาสตร์การศึกษา ภาพรอบตัวค่อย
แสงไฟสลัวในห้องฉุกเฉินยามดึกสงัดคืนหนึ่ง พยาบาลสาวในชุดขาวกำลังทำแผลให้หญิงวัยกลางคนที่มีรอยฟกช้ำตามตัว “พี่โดนทำร้ายมาอีกแล้วเหรอคะ” น้ำเสียงของพยาบาลสาวแฝงความเป็นห่วง “ไม่เป็นไร
หมอศักดิ์นั่งอยู่ในห้องตรวจที่มืดสนิท “คุณหมอคะ… ทำไมไม่เปิดไฟ” คนไข้รายใหม่ถาม “ในความมืด… คนเราจะรู้สึกได้ดีขึ้น” เขาตอบเสียงนุ่ม “ผมขออนุญาตสัมผัสที่หน้าอกนะครับ” นิ้วมือที่
“คุณแม่คะ… หนูขอโทษนะคะ ที่ทำให้แม่ต้องเจ็บ” แก้วตากระซิบข้างหูแม่ที่นอนซีดเซียวอยู่บนเตียงโรงพยาบาล เธอจับมือแม่ที่เย็นเฉียบแน่น พยายามส่งไออุ่นจากหัวใจผ่านฝ่ามือไปยังร่างที่อ่อ
พิมเป็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่ชอบวิ่งไปวิ่งมาเหมือนผีเสื้อน้อย วันๆ เธอมีกิจกรรมมากมายจนแทบไม่มีเวลาหายใจ เช้าไปโรงเรียน บ่ายๆเรียนพิเศษภาษาอังกฤษ เย็นเรียนดนตรี เสาร์อาทิตย์ก็มีเรียน
ในเมืองแห่งหนึ่งที่ชื่อว่า “นครปริทรรศน์” ผู้คนต่างใช้ชีวิตอยู่ภายใต้เงาของกระจกวิเศษที่เรียกว่า “กระจกแห่งความเปรียบเทียบ” กระจกบานนี้ไม่ใช่กระจกธรรมดา แต่เป็นกระจกที่สะท้อนชีวิตข
ทุกย่างก้าวของภูมิล้วนถูกชี้นำด้วยตรรกะและเหตุผล เขามักมองทะลุปัญหาและเข้าใจสิ่งต่างๆ ได้เร็วกว่าผู้คนรอบข้างเสมอ แต่แสงแห่งปัญญานั้นกลับสร้างเงาแห่งความริษยาในใจผู้อื่น กาลเวลาและ
No account yet?
Create an Account