Tag Archives: คืนสู่ธรรมชาติ

กรรมไม่เคยทอยลูกเต๋า มันไม่ต้องอาศัยโชค หรือพึ่งพาดวง และไม่เคยพลาดเป้าแม้แต่ครั้งเดียว บางคราวมันตอบโต้ทันที เร็วยิ่งกว่าลมหายใจที่คิดจะกลั้นไว้ เมื่อคำหนึ่งหลุดจากปาก อารมณ์หนึ่งผุดในอก ไม่ทันรู้ตัว…

คุณอาจเคยทำดีแล้วรู้สึกหนักใจ ให้แล้วรู้สึกเสียดาย ช่วยแล้วรู้สึกขุ่นมัว และตั้งคำถามกับตัวเองว่า ทำไมความดีถึงทำให้เราทุกข์ ความจริงแล้ว นั่นไม่ใช่ความดี แต่เป็นอัตตาที่สิงอยู่ในร่างความดี ……

ตัวอย่างที่คลาสสิคของความบรรลัยในชีวิตคนดี ไม่ใช่คนชั่วอย่างเปิดเผย หากคือคนที่ใช้ “ความน่าสงสาร” เป็นอาวุธ ความชั่วที่แสดงออกตรง ๆ เปิดโอกาสให้ผู้คนระวังตัว แต่ความชั่วที่สวมหน้ากากความอ่อนแอ…

คนเราเกิดมาพร้อมระบบอัตโนมัติชุดหนึ่ง มันทำงานอยู่เบื้องหลังทุกความรู้สึก ทุกความคิด ทุกปฏิกิริยา เหมือนโปรแกรมที่ถูกเขียนฝังไว้ และมันก็รันอยู่อย่างนั้น วนซ้ำไม่รู้จบ เมื่อถูกกระทบ มันรู้สึก คิด และตอบสนองเอง…

ในความมืดมิดแห่งความโศกเศร้า มีหญิงผู้หนึ่งอุ้มร่างไร้ลมหายใจของบุตรน้อยเดินไปตามถนนในกรุงสาวัตถี เสียงร่ำไห้ของนางแผ่วเบาและทุ้มลึก ดั่งเสียงครวญของนกที่สูญเสียรัง… นางคือ “กิสาโคตมี”…

พุทธะ แปลว่า ผู้รู้ พุทธศาสนาจึงเป็นศาสนาของผู้รู้ แต่รู้อะไร? รู้ความจริงของชีวิตและธรรมชาติ “ความจริง” ที่จะช่วยปลดปล่อยเราจากความทุกข์ได้อย่างสิ้นเชิง การจะรู้ความจริงนี้ได้ต้องอาศัยปัญญาระดับสูงสุด…

ตั้งแต่วินาทีแรกของการมีชีวิต เราก็เป็นเพียงผู้กู้ยืม ไม่มีสิ่งใดเป็นของเราโดยแท้ เมื่อครั้งยังไม่มีร่างกายนี้ เราต้องยืมธาตุจากพ่อ ผสมกับธาตุจากแม่ ปฏิสนธิกันเป็นชีวิตเล็กๆอาศัยในครรภ์…

ทุกวินาทีที่ผ่านไป คือชีวิตที่สั้นลง เราเกิดมาพร้อมกับเวลาที่จำกัด แต่ละลมหายใจ กำลังพาเราเข้าใกล้จุดจบ คำถามสำคัญจึงไม่ใช่ “เรามีเวลาอีกเท่าไร?” แต่คือ ”เราจะใช้เวลาที่เหลืออยู่นี้อย่างไร?”…

“ธรรมใดเกิดแต่เหตุ ดับไปก็เพราะเหตุ” “ธรรมทั้งหลายเป็นอนัตตา” สัจธรรมสองประโยคนี้ครอบคลุมความจริงทั้งหมดของโลก แต่เพียงเพราะความเห็นผิดว่า “มีตัวกู ของกู” โลกทั้งใบจึงเต็มไปด้วยความทุกข์และความเสื่อมทราม…

ตลอดเวลากว่า 20 ปีที่ชีวิตของผู้เขียนจมอยู่ในความเมามาย โดยไม่เคยตระหนักถึงโทษภัยที่แท้จริงเลยแม้แต่น้อย มันคือการทดลองกับชีวิตจริง ที่เต็มไปด้วยความเสี่ยง มีความประมาทเป็นที่ตั้ง — แต่ในขณะนั้น…