Tag Archives: ธรรมะ

ตั้งแต่วินาทีแรกของการมีชีวิต เราก็เป็นเพียงผู้กู้ยืม ไม่มีสิ่งใดเป็นของเราโดยแท้ เมื่อครั้งยังไม่มีร่างกายนี้ เราต้องยืมธาตุจากพ่อ ผสมกับธาตุจากแม่ ปฏิสนธิกันเป็นชีวิตเล็กๆอาศัยในครรภ์…

ทุกวินาทีที่ผ่านไป คือชีวิตที่สั้นลง เราเกิดมาพร้อมกับเวลาที่จำกัด แต่ละลมหายใจ กำลังพาเราเข้าใกล้จุดจบ คำถามสำคัญจึงไม่ใช่ “เรามีเวลาอีกเท่าไร?” แต่คือ ”เราจะใช้เวลาที่เหลืออยู่นี้อย่างไร?”…

“ธรรมใดเกิดแต่เหตุ ดับไปก็เพราะเหตุ” “ธรรมทั้งหลายเป็นอนัตตา” สัจธรรมสองประโยคนี้ครอบคลุมความจริงทั้งหมดของโลก แต่เพียงเพราะความเห็นผิดว่า “มีตัวกู ของกู” โลกทั้งใบจึงเต็มไปด้วยความทุกข์และความเสื่อมทราม…

ตลอดเวลากว่า 20 ปีที่ชีวิตของผู้เขียนจมอยู่ในความเมามาย โดยไม่เคยตระหนักถึงโทษภัยที่แท้จริงเลยแม้แต่น้อย มันคือการทดลองกับชีวิตจริง ที่เต็มไปด้วยความเสี่ยง มีความประมาทเป็นที่ตั้ง — แต่ในขณะนั้น…

ชีวิตที่ปฏิเสธความจริง แม้เพียงเล็กน้อย ก็เหมือนเขื่อนใหญ่ที่มีรอยร้าวซ่อนอยู่ภายใน วันแล้ววันเล่า น้ำยังนิ่ง เงียบ สงบ ผู้คนยังชื่นชมความงามของผืนน้ำที่สะท้อนท้องฟ้า แต่เบื้องหลังความเงียบนั้น…

กว่ายี่สิบปีที่ผู้เขียนใช้ชีวิตอยู่ในโลกธุรกิจ ตั้งแต่วัยหนุ่มที่เต็มไปด้วยความฝัน จนถึงวันนี้ที่เส้นผมเริ่มแซมสีเทา—ทำให้ได้บทเรียนของชีวิตมากมายที่ไม่มีใครสอน ไม่มีใครบอก ไม่มีใครเตือน…

ตั้งแต่จำความได้ คำถามที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต และเป็นความสงสัยที่ไม่เคยหายไปจากใจเลยคือ “คนเราเกิดมาทำไม?” คำถามนี้กลายเป็นแรงผลักให้ผู้เขียนเริ่ม “งานวิจัยมนุษย์” แม้เป็นโปรเจกต์ส่วนตัวที่ไม่มีใครสนใจ…

โสเครตีสเคยกล่าวถ้อยคำอันเลื่องลือว่า “ฉันรู้เพียงอย่างเดียว คือฉันไม่รู้อะไรเลย” คำพูดนี้เปิดเผยความจริงอันลึกซึ้งที่นักปราชญ์ และผู้ใฝ่รู้ทุกยุคสมัยต่างประสบมา—ยิ่งเราศึกษาและเข้าใจเรื่องราวในโลกมากเพียงใด…

การพยายามถ่ายทอดธรรมที่ได้สัมผัสให้กับผู้ที่ยังมีความเห็นผิดหนาแน่นในใจ เปรียบเหมือนการพยายามเทน้ำใสลงในแก้วที่อัดแน่นไปด้วยโคลน ไม่ว่าจะพยายามเท่าไร…

ธรรมะคืออะไร? ธรรมะคือความจริงบริสุทธิ์ที่เปิดเผยตัวเองอยู่ตลอดเวลา มีอยู่ในทุกคน ปรากฏอยู่ในทุกหนแห่ง เพียงแต่อวิชชา—ความไม่รู้—ทำให้เราหลงยึดถือเปลือกของธรรมะ คือกายและใจนี้เป็นความจริง…