Tag Archives: นิทาน

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในเมืองสาวัตถี มีหญิงสาวผู้หนึ่งนามว่า ”กิสาโคตมี” ผู้มีร่างกายผอมบาง นางมีบุตรชายน้อยผู้เป็นที่รักยิ่ง เด็กชายวัยเพียงสองขวบเป็นดั่งดวงใจของนาง วันหนึ่ง โศก

กาลครั้งหนึ่ง… ไม่ได้มีใครอยู่ ไม่มีเด็ก ไม่มีผู้ใหญ่ ไม่มีชื่อ ไม่มีเสียง มีเพียงสิ่งหนึ่ง ที่เงียบ… แต่รู้ ไม่มีรูป… แต่ไม่เคยหายไป ไม่มีแขน ไม่มีขา ไม่มีใจให้เต้น ไม่มีสมอ

นานมาแล้ว มีหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งตั้งอยู่ริมแม่น้ำที่เคยใสสะอาด แต่ปัจจุบันกลับขุ่นมัวด้วยขยะและสิ่งปฏิกูล ชาวบ้านต่างบ่นว่า น้ำเน่าเสียเพราะหมู่บ้านอื่นทางต้นน้ำปล่อยของเสียลงมา

เสียงลม เสียงฝน เสียงนก ลุงหมานกลับไม่ได้ยิน จนชาวบ้านล้อกันว่า “ไอ้หมานหูหาย” br ยิ่งนานวัน ลุงหมานยิ่งไม่สบาย ปวดหัว นอนไม่หลับ หงุดหงิดง่าย ทั้งที่แต่ก่อนเป็นคนอารมณ์ดี เมียลุงห

ในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง มีช่างปั้นชรานามว่า “ทาคาโนะ” ผู้มีชื่อเสียงด้านการปั้นถ้วยชาที่มีกลิ่นหอมประหลาด แม้เมื่อว่างเปล่า ถ้วยของเขาก็ยังส่งกลิ่นหอมละมุนไม่เหมือนใคร ผู้คนจากทั

กมลจ้องมองเข็มฉีดอินซูลินในมือ ภาพของพ่อที่นอนบนเตียงโรงพยาบาล ขาถูกตัดเพราะแผลเบาหวานลุกลาม ยังคงฝังลึกในความทรงจำ ทุกครั้งที่กดเข็มลงบนผิวหนัง เขาสัมผัสได้ถึงความกลัวที่กัดกินหัว

แสงจันทร์สาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องทดลองเล็กๆ ใต้บ้านของศาสตราจารย์เอเดน โนวา ชายวัย 55 ปีที่นั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยดวงตาแดงก่ำจากการอดนอน เขาคว้ากรอบรูปบนโต๊ะขึ้นมา ภาพ

หมู่บ้านชายทะเลแห่งหนึ่งเรียกกันว่า “บ้านสุขสวัสดิ์” ตั้งอยู่ริมหาดทรายขาวที่ทอดยาวสุดสายตา ที่นี่มีประเพณีสร้างเจดีย์ทรายประจำปี ชาวบ้านทุกคนจะร่วมแรงร่วมใจกันก่อเจดีย์ทรายขนาดใหญ

ชายคนหนึ่งกำลังวิ่งหนีตัวเอง ฝ่าฝุ่นทรายที่ร้อนระอุจนแทบลวกผิว เหงื่อหยดลงบนทรายร้อน หายวับไปในพริบตา เงาของเขายังคงไล่ตามไม่ลดละ เหมือนผีร้ายที่หลอกหลอนเขามาตลอด แม้จะวิ่งข้ามภูเข

เขาลืมตาตื่นในความมืด “เจ้าเป็นใคร?” เสียงกระซิบถามดังมาจากทุกทิศ “ข้าคือธาดา” ชายผู้นั้นตอบด้วยความมั่นใจ แต่เสียงหัวเราะกลับดังขึ้นรอบกาย “เจ้าคิดว่าเจ้ารู้จักตัวเอง?” เขาลุกขึ้น