Tag Archives: นิทาน

มีชายคนหนึ่งชื่อนายจิต เขาอาศัยอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ ริมฝั่งแม่น้ำ ทุกวันเขาต้องหาบน้ำขึ้นเขาไปยังบ้านของเขา เส้นทางที่เขาเดินทุกวันได้กลายเป็นร่องลึก เพราะเขาเดินซ้ำเส้นทางเดิมมาหลา

ในหมู่บ้านเล็กๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ระหว่างขุนเขาสูง มีชายผู้หนึ่งนามว่า “อำนาจ” อาศัยอยู่ในกระท่อมไม้เก่าแก่ริมลำธาร เขาใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย ห่างไกลจากความวุ่นวายของเมืองใหญ่ ผู้คนในห

หมอกบางๆ ปกคลุมเขาอรัญวารินทร์ ที่ซึ่งผืนดินสูงชะโงกเหนือวังวนของสายน้ำเบื้องล่าง ศาสตราจารย์ธีรวัฒน์ สิทธิรักษ์ นั่งนิ่งบนก้อนหินริมผา เหงื่อเม็ดใสไหลซึมจากขมับ เหนื่อยล้าจากการเด

กาลครั้งหนึ่ง มีเมืองอันรุ่งเรืองชื่อว่าเมืองแก้ว ผู้คนที่นี่ดำรงชีวิตด้วยความอุดมสมบูรณ์ แต่กลับมีโรคประหลาดแพร่กระจาย ไม่ใช่โรคติดเชื้อทั่วไป แต่เป็นความเจ็บป่วยที่เกิดจากสิ่งที่

ณ ป้อมปราการเก่าแก่บนเกาะกลางทะเลอันห่างไกล มีนักโทษคนหนึ่งที่ถูกคุมขังมานานกว่ายี่สิบปี เขามีชื่อว่า “ทนง” แต่ไม่มีใครเรียกเขาด้วยชื่อนี้อีกแล้ว เขาถูกเรียกด้วยรหัสนักโทษ “4873” ท

ความมืดคือโลกทั้งใบของเอเดรียน สามปีในบ่อหนอนอาจมทำให้ความทรงจำเกี่ยวกับแสงสว่างเลือนราง มีเพียงความมืด กลิ่นเน่าเหม็นของความเสื่อมทราม และเสียงกระซิบนินทาที่ไม่เคยหยุด แม้แต่ความท

ณ หมู่บ้านเล็กๆ ที่ซ่อนตัวระหว่างขุนเขาสูง มีชายหนุ่มผู้หนึ่งนามว่าสุนทร วันหนึ่งเขายืนนิ่งอยู่ริมธารน้ำ มองดูร่างไร้วิญญาณของชายชราผู้ใจบุญที่ช่วยเหลือผู้คนมาตลอดชีวิต แต่กลับต้อง

ณ ดินแดนแห่งหนึ่งที่รุ่งเรืองด้วยความคิดสร้างสรรค์ มีอาณาจักรที่เรียกว่า “แอคิเมเรีย” อาณาจักรแห่งสติปัญญา ที่นี่ผู้คนสร้างสิ่งมหัศจรรย์ – หอสมุดแห่งความฉลาดล้ำ หอดูดาวที่มองเห็นจั

บ้านโคกหินเคยอุดมด้วยน้ำใจและน้ำฝนมาตลอดร้อยปี ท้องนากว้างเขียวขจี ต้นไม้ใหญ่ทอดเงาร่มรื่น แต่ปีนี้ฝนไม่ตกมาสามเดือนแล้ว ท้องฟ้าร้องครืนอยู่ทุกค่ำเช้า แต่ไร้แม้หยดฝน ความกระวนกระวา

ลำแสงสีทองสุดท้ายของดวงอาทิตย์ทาบทับลงบนผืนน้ำที่ไหลเอื่อย แม่น้ำสายนี้ทอดยาวผ่านหมู่บ้านเล็กๆ สองหมู่บ้านที่ตั้งอยู่คนละฝั่ง ทั้งสองหมู่บ้านแตกต่างกันดุจฟ้ากับดิน หมู่บ้านฝั่งตะวั