Tag Archives: นิทาน

มีหมู่บ้านหนึ่ง ไม่ใกล้ไม่ไกล ชาวบ้านอยู่กันมาหลายชั่วคนแล้ว ทำมาหากิน พึ่งพาอาศัยกันดี ที่กลางหมู่บ้านมีต้นไทรใหญ่อายุหลายร้อยปี ใบหนา ให้ร่มเงาทั่วลานดิน เป็นศูนย์กลางหมู่บ้าน ชา

ราว พ.ศ. 1914 ที่หมู่บ้านเล็กๆ ในจูนี่ มณฑลหยุนหนาน เสียงแคนและเสียงระฆังดังกังวานในมัสยิดเล็กๆ ผู้คนในชุมชนชาวฮุยกำลังรวมตัวกันอย่างพร้อมเพรียง ครอบครัวหนึ่งที่เพิ่งนำบุตรชายคนที่

มีชายหนุ่มคนหนึ่งชื่อเค็น เขาเติบโตมาในสังคมที่สอนให้เชื่อว่าทุกอย่างล้วนมีราคา และชีวิตคือการแข่งขัน ทุกเช้าเค็นจะตื่นขึ้นมาและตรวจสอบบัญชีของเขา จดรายการความสำเร็จของตนเอง เขาภูม

ฝนเทลงมาราวกับฟ้ารั่ว ทว่า”ทม”ยังคงขับรถยนต์คันใหม่ฝ่าสายฝนมุ่งหน้าไปยังบ้านเกิด หลังจากห่างหายไปหลายปี ใบหน้าของเขาเคร่งเครียด ทั้งๆ ที่เพิ่งได้รับตำแหน่งผู้จัดการแผนกในบริษัทชั้น

empty-block/ เมื่อกองเรือกลับถึงจีนในปี พ.ศ. 1950 เจิ้งเหอได้รับการต้อนรับอย่างยิ่งใหญ่ จักรพรรดิหย่งเล่อพอพระทัยในความสำเร็จของเขา แต่ก็มีเสียงวิพากษ์วิจารณ์จากขุนนางบางกลุ่มที่มอ

กาลครั้งหนึ่ง… ไม่ได้มีใครอยู่ ไม่มีเด็ก ไม่มีผู้ใหญ่ ไม่มีชื่อ ไม่มีเสียง มีเพียงสิ่งหนึ่ง ที่เงียบ… แต่รู้ ไม่มีรูป… แต่ไม่เคยหายไป ไม่มีแขน ไม่มีขา ไม่มีใจให้เต้น ไม่มีสมอ

นานมาแล้ว มีหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งตั้งอยู่ริมแม่น้ำที่เคยใสสะอาด แต่ปัจจุบันกลับขุ่นมัวด้วยขยะและสิ่งปฏิกูล ชาวบ้านต่างบ่นว่า น้ำเน่าเสียเพราะหมู่บ้านอื่นทางต้นน้ำปล่อยของเสียลงมา

เสียงลม เสียงฝน เสียงนก ลุงหมานกลับไม่ได้ยิน จนชาวบ้านล้อกันว่า “ไอ้หมานหูหาย” br ยิ่งนานวัน ลุงหมานยิ่งไม่สบาย ปวดหัว นอนไม่หลับ หงุดหงิดง่าย ทั้งที่แต่ก่อนเป็นคนอารมณ์ดี เมียลุงห

ในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง มีช่างปั้นชรานามว่า “ทาคาโนะ” ผู้มีชื่อเสียงด้านการปั้นถ้วยชาที่มีกลิ่นหอมประหลาด แม้เมื่อว่างเปล่า ถ้วยของเขาก็ยังส่งกลิ่นหอมละมุนไม่เหมือนใคร ผู้คนจากทั

กมลจ้องมองเข็มฉีดอินซูลินในมือ ภาพของพ่อที่นอนบนเตียงโรงพยาบาล ขาถูกตัดเพราะแผลเบาหวานลุกลาม ยังคงฝังลึกในความทรงจำ ทุกครั้งที่กดเข็มลงบนผิวหนัง เขาสัมผัสได้ถึงความกลัวที่กัดกินหัว