NITHAN JAI · นิทานใจ
เรื่องเล่าที่ชวนให้กลับมาฟังเสียงข้างใน
ขุนลืมตาก่อนแสงแรกทุกเช้า
นั่งขอบเตียง มือกดหน้าอก รอให้หัวใจที่เต้นสะดุดจังหวะกลับมาเป็นปกติ ยาอยู่ในกระเป๋าเสื้อตัวเดิม ใกล้มือเสมอ
เขาพยายามจัดการทุกอย่างให้เสร็จก่อนที่ดาวจะตื่น เธอต้องไม่เห็นตอนที่เขาอ่อนแอที่สุด
ดาวคงคิดว่าเขาขยัน เขาปล่อยให้เธอคิดอย่างนั้น
หมอบอกว่าหัวใจเขาแย่ลงเรื่อย ๆ ต้องเปลี่ยนหัวใจใหม่ภายในปีนี้ แต่คิวยาว โอกาสริบหรี่
ขุนไม่ได้บอกดาว
เขาเก็บใบนัดหมอไว้ในลิ้นชักที่ล็อกกุญแจ เขียนจดหมายถึงเธอวันละแผ่น ซ่อนไว้ใต้ที่นอน เผื่อวันที่เขาไม่ตื่นขึ้นมา
ช่วงนั้นดาวเริ่มแปลกไป
บางวันเธอหายไปจากบ้านตั้งแต่เช้า กลับมาตอนค่ำ ไม่บอกว่าไปไหน ถามก็ยิ้ม ๆ บอกว่าไปธุระ
บางคืนเธอนั่งมองเขาด้วยแววตาแปลก ๆ แบบที่ไม่เคยมองมาก่อน
ขุนถามว่าเป็นอะไร เธอส่ายหัว บอกว่าแค่คิดถึง
คิดถึงทั้งที่อยู่ตรงหน้า—ขุนไม่เข้าใจ
แหวนหายไปจากนิ้วเธอตอนไหนไม่รู้
ขุนถามว่าอยู่ไหน เธอบอกว่าถอดล้างจาน ลืมใส่
เขาไม่ถามซ้ำ กลัวคำตอบที่ไม่อยากได้ยิน
ดาวไอบ่อย ๆ
ขุนบอกให้ไปหาหมอ เธอบอกว่าแค่เหนื่อย พักเดี๋ยวก็หาย
เธอยังทำงานบ้านทุกวัน ทำกับข้าว ซักผ้า ทำตัวปกติ
ปกติเกินไป…
คืนหนึ่งขุนตื่นขึ้นมากลางดึก หัวใจเต้นแรงจนเจ็บ
เขาคว้ายา กินเข้าไป นอนรอให้มันผ่าน
ตอนนั้นเองที่เขารู้สึกว่ามีมือมาวางบนหน้าอก
ดาวนอนหันหน้ามาทางเขา ตาหลับ มือวางตรงหัวใจเขา เหมือนกำลังปกป้องอะไรบางอย่าง
หรือกำลังบอกลา
สัปดาห์ต่อมา ดาวล้มลงกลางห้องครัว
รถพยาบาลมารับ ขุนนั่งข้างเปล ตัวสั่น หายใจไม่ทัน
หมอเรียกเขาเข้าไปคุย
“คุณไม่รู้เลยเหรอ”
ขุนส่ายหัว ไม่รู้อะไร?
“มะเร็งระยะสุดท้าย เธอรู้มาหลายเดือนแล้ว”
โลกหยุดหมุน
“มะเร็งตับ ลามไปปอดแล้ว ระยะสุดท้าย รักษาไม่หายแล้ว ทำได้แค่ประคับประคอง”
“แล้ว…”
“เธอถามเรื่องอื่น” หมอหยุดนิดหนึ่ง “ถามว่าถ้าเธอเสียชีวิต อวัยวะบางส่วนบริจาคได้ไหม โดยเฉพาะหัวใจ”
ขุนรู้สึกขาอ่อน
“เธอให้ผมตรวจความเข้ากันกับคุณ ผลออกมาว่าเข้ากันได้สมบูรณ์แบบ”
“ทำไม…” เสียงขุนแตก “ทำไมเธอไม่รักษาตัวเอง”
หมอส่งซองเอกสารให้เขา ข้างในมีแบบฟอร์มบริจาคอวัยวะ เซ็นชื่อเรียบร้อย ลงวันที่เมื่อสี่เดือนก่อน
ใต้ลายเซ็น มีข้อความเขียนด้วยลายมือเธอ
*“หัวใจดวงนี้เป็นของขุน ตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน”*
ขุนเข้าไปในห้องพัก ดาวนอนอยู่บนเตียง ตัวเล็กลงกว่าที่เขาจำได้
เธอลืมตาขึ้น เห็นหน้าเขา เธอยิ้ม
รอยยิ้มเดิม รอยยิ้มที่เขาตกหลุมรักตั้งแต่สิบสามปีก่อน
“รู้แล้วสินะ”
ขุนคุกเข่าข้างเตียง จับมือเธอไว้ น้ำตาไหลไม่ยอมหยุด
“ทำไม” เขาถามได้แค่นั้น “ทำไม”
“เพราะถ้าเธอรู้ เธอจะไม่ยอมรับ”
“ฉันไม่เอา ฉันไม่รับ ฉันขอหัวใจคนอื่น”
“รอไม่ได้” เธอบีบมือเขาเบา ๆ “คิวยาว เธอรู้ดี”
“งั้นฉันไม่รักษา”
“ขุน” เธอเรียกชื่อเขาเบา ๆ แบบที่ทำมาตลอด 13 ปี “ฉันกำลังจะตายอยู่แล้ว ไม่ว่าเธอจะรับหรือไม่รับ”
เธอยกมือขึ้นลูบแก้มเขา ซับน้ำตา
“ให้ฉันเลือกได้ไหม ว่าหัวใจฉันจะไปอยู่ที่ไหน”
—
คืนนั้นขุนนอนข้างเตียง ไม่ยอมกลับบ้าน
เขานอนฟังเสียงเธอหายใจ เหมือนที่เธอเคยแอบฟังเขามาตลอด
ตอนตีสาม เสียงหายใจเริ่มช้าลง
ขุนลุกขึ้นมา จับมือเธอไว้แน่น
ดาวลืมตาขึ้นครั้งสุดท้าย มองหน้าเขา
“ดูแลมันดี ๆ นะ”
แล้วเธอก็หลับตาลง
*หลายเดือนก่อนหน้านั้น…*
ดาวนั่งอยู่ในห้องตรวจคนเดียว
หมอบอกว่ามะเร็งตับ ลามเร็วทำได้แค่ยื้อเวลา ไม่กี่เดือน
เธอนั่งนิ่ง คิดถึงขุน คิดถึงใบนัดหมอที่เธอเจอในลิ้นชักที่เขาลืมล็อก คิดถึงหมอที่บอกว่าเขาต้องการหัวใจใหม่
“หมอคะ ถ้าหนูเสียชีวิต หัวใจหนูบริจาคได้ไหม”
หมอเงยหน้าขึ้นมอง
“ให้คนที่หนูรัก”
บ่ายวันนั้นเธอเดินผ่านร้านทอง
แหวนที่เคยสัญญาว่าจะไม่ถอด เธอถอดออก ส่งให้คนรับซื้อ
เงินก้อนนั้นจ่ายค่าตรวจความเข้ากันของเนื้อเยื่อ
ผลออกมาว่าเข้ากันได้สมบูรณ์แบบ
เธอยิ้ม ร้องไห้ ยิ้มอีกครั้ง
คืนนั้นเธอกลับบ้าน ทำกับข้าวให้ขุนกินเหมือนทุกวัน
เขาถามว่าไปไหนมา เธอบอกว่าไปธุระ ยิ้ม ๆ
หลังกินข้าวเสร็จ เธอขอกอดเขานานกว่าปกติ
“เป็นอะไร” เขาถาม
“ไม่เป็นอะไร แค่คิดถึง”
คิดถึงวันที่จะไม่ได้กอดอีกแล้ว…
หลังจากนั้นทุกคืน เธอรอให้ขุนหลับ
แล้วเธอจะนอนฟังเสียงหัวใจเขา หัวใจที่กำลังจะหยุดเต้น หัวใจที่เธอจะไม่ยอมให้หยุด
เธอวางมือบนหน้าอกเขา กระซิบเบา ๆ
*“รอหน่อยนะ กำลังไปแทนให้”*
*ปัจจุบัน*
ขุนตื่นขึ้นมาในห้องพักฟื้น หน้าอกเจ็บ สายระโยงระยาง
หมอบอกว่าผ่าตัดสำเร็จ หัวใจทำงานได้ดี
หัวใจของดาว
เขายกมือขึ้นแตะหน้าอก รู้สึกมันเต้นในจังหวะที่ไม่ใช่ของเขา จังหวะที่เคยนอนฟังข้างกายมาสิบกว่าปี
พยาบาลเดินเข้ามา ส่งซองจดหมายให้
“เจอในกระเป๋าเสื้อผ้าคนไข้ค่ะ”
ลายมือเธอ ตัวหนังสือเรียบร้อยเหมือนทุกครั้งที่เธอเขียนอะไรสำคัญ
*“ขุน*
*ถ้าเธออ่านจดหมายนี้ แปลว่าฉันทำสำเร็จแล้ว*
*ฉันรู้ว่าเธอจะโกรธ จะเสียใจ จะโทษตัวเอง*
*อย่านะ*
*ฉันเลือกเอง ตั้งแต่วันที่รู้ว่าหัวใจเธอกำลังจะหยุด*
*ขอโทษที่ขายแหวน ฉันเอาเงินไปตรวจว่าหัวใจฉันให้เธอได้ไหม*
*วันที่หายไปจากบ้าน ฉันไปเซ็นเอกสาร ไปเตรียมทุกอย่าง*
*วันที่นั่งมองเธอนาน ๆ ฉันจำหน้าเธอให้ขึ้นใจ เผื่อมีชาติหน้า จะได้จำได้*
*ขอโทษที่ไม่บอก*
*ขอโทษที่ตัดสินใจแทน*
*ขอโทษที่รักเธอเกินกว่าจะยอมให้เธอห้าม*
*หัวใจที่เต้นอยู่ในอกเธอตอนนี้*
*มันเคยเต้นเร็วขึ้นทุกครั้งที่เห็นหน้าเธอ*
*เคยเต้นแรงทุกครั้งที่เธอกอด*
*และเต้นช้าลงทุกครั้งที่นอนข้างเธอ*
*ตอนนี้มันอยู่กับเธอแล้ว*
*ให้มันเต้นต่อไปนะ*
*เต้นแทนฉัน*
*รักเธอแทนฉัน*
*มีชีวิตแทนฉัน*
*รักที่สุด *
*ดาว*
*ป.ล. ใต้ที่นอนฝั่งเธอมีจดหมาย ฉันอ่านหมดแล้ว ตั้งแต่แผ่นแรก ฉันก็ซ่อนความลับจากเธอเหมือนกันนะ เราเจ๊ากัน”*
—
ขุนพับจดหมาย กดแนบหน้าอก ตรงที่หัวใจเต้นอยู่
หัวใจที่เธอให้เขา
หัวใจที่รักเขามาตลอด
หัวใจที่จะเต้นต่อไป
แทนเธอ
เพื่อเธอ
จนกว่าจะถึงวันที่ได้เจอกันอีกครั้ง
นิทานจบลง แต่คำถามอาจเพิ่งเริ่มต้นในใจเรา
