NITHAN JAI · นิทานใจ
เรื่องเล่าที่ชวนให้กลับมาฟังเสียงข้างใน
กาลครั้งหนึ่ง ในหมู่บ้านที่เงียบเหมือนซ่อนความลับ
มีชาวนาคนหนึ่งชื่อ “ตาหวัง”
ทั้งชีวิตเขาตื่นก่อนฟ้าสาง นอนหลังดวงดาว
มือด้าน แขนหยาบกร้าน แต่บ้านก็ยังเป็นกระท่อมโทรม ๆ
กินข้าวกับปลาแห้งอย่างที่เคยมาตลอดหลายสิบปี
ในหมู่บ้านเดียวกัน มีชายชื่อ เสี่ยสุข
มีที่ดินเป็นร้อยไร่ มีคนงาน มีคฤหาสน์สูงเด่นเหนือทุ่ง
มือแทบไม่เคยจับจอบ
ชาวบ้านกระซิบว่าทรัพย์ของเขามาจากการโกง
แต่ไม่มีใครพิสูจน์ได้
และเสี่ยสุขก็ยิ้มแย้มแจ่มใสเกินกว่าจะถูกจับผิด
ทุกคืน ตาหวังมองแสงไฟจากคฤหาสน์นั้น
จนใจมีรสขมปร่าแทรกอยู่ทุกลมหายใจ
“ถ้ามีกรรมจริง ทำไมคนชั่วถึงสุขสบาย”
คืนหนึ่ง มีหญิงตาบอดเดินหลงทางมา
ตาหวังพาไปส่งถึงทางออกหมู่บ้าน
ก่อนจาก เธอยื่นกระจกบานเล็กให้
“รับไปเถอะ กระจกนี้ส่องเห็นสิ่งที่ตามองไม่เห็น”
แล้วเดินหายไปในความมืด
คืนนั้น ตาหวังแอบไปที่บ้านเสี่ยสุข
มองผ่านหน้าต่าง เห็นเขานั่งดื่มเหล้าคนเดียวในห้องใหญ่
ยกกระจกขึ้นส่อง
ภาพเปลี่ยนไป—
เสี่ยสุขนั่งอยู่กลางห้องว่าง รอบตัวมีเงาคนยืนล้อม
ชายแก่ หญิงม่าย เด็กกำพร้า
เงาเหล่านั้นไม่ทำร้าย ไม่พูด แค่ยืนจ้อง
เขาหันหน้าหนี เงาก็หันตาม
หลับตา ก็ยังเห็น
น้ำตาเสี่ยสุขไหล ไม่ใช่ด้วยสำนึก
แต่ด้วยความโดดเดี่ยวที่กรีดลึกจนตาหวังรู้สึกหนาววาบ
ตาหวังกลับถึงบ้าน ยกกระจกส่องตัวเอง
และเห็น—
เขานั่งอยู่ริมบ่อน้ำ ข้างตัวมีถังหนักอึ้ง
เต็มไปด้วยก้อนหินดำ ทุกก้อนสลักชื่อ “เสี่ยสุข”
ตาหวังแบกมันไปทุกที่
ทำนาก็แบก กินข้าวก็แบก นอนก็เทินไว้บนตัว
หลังค่อมลงทีละนิดโดยไม่รู้ตัว
หินเหล่านั้นไม่เคยไปถึงเสี่ยสุข
มันถ่วงแค่คนแบก
ตาหวังวางกระจกลง นั่งนิ่งจนฟ้าสาง
เสี่ยสุขมีเงาของตัวเอง
ถังหินนี้ ตาหวังก็ก่อขึ้นเอง แบกไว้เอง
เช้าวันนั้น ตาหวังเดินไปที่บ่อน้ำหลังบ้าน
เขาหลับตา ยกมือเทถังที่มองไม่เห็นคว่ำลง
เสียงหินตกน้ำดังในใจ
ก้อนแล้วก้อนเล่า
จนเหลือแต่ความเงียบ
หลายปีผ่านไป
ตาหวังก็ยังอยู่บ้านเดิม กินข้าวจานเดิม
แต่หลังตรงขึ้น หายใจโล่งเบา
นอนหลับสนิททุกคืน
ส่วนเสี่ยสุขเป็นอย่างไร ไม่มีใครรู้
ตาหวังเลิกส่องไปนานแล้ว
นิทานจบลง แต่คำถามอาจเพิ่งเริ่มต้นในใจเรา
