รอยเท้าเดียวกลางสายลม

ณ หมู่บ้านเชิงเขา มีตำนานเล่าขานว่า

บนยอดเขาสูงสุดมีบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่สามารถชำระล้างความทุกข์ในใจให้มลายสิ้น

อาทิตย์กับดาวใจผูกเชือกไว้ที่เอว เดินขึ้นไปด้วยกันตามคำมั่น

ในช่วงแรกทุกอย่างเป็นเช่นนั้นจริง

สองเท้าก้าวไปพร้อมกัน ถ้อยคำให้กำลังใจส่งสลับกันไปมา

ทว่าเมื่อเส้นทางค่อย ๆ บีบแคบลง

จังหวะก้าวที่รวดเร็วของอาทิตย์ เริ่มสวนทางกับก้าวที่เชื่องช้าของดาวใจ

เชือกที่ร้อยรัดระหว่างเอวเริ่มตึงรั้ง

แรงสั่นสะเทือนของคนหนึ่งส่งผ่านไปถึงอีกคน

ทุกครั้งที่ดาวใจก้าวพลาด แรงกระตุกจะฉุดกระชากอาทิตย์จนเสียหลัก

ยิ่งคนหนึ่งพยายามฝืนเดิน อีกคนยิ่งถูกรั้งจนเจ็บแปลบที่รอบเอว

เมื่อถึงสันเขาที่แคบจนเหลือที่วางเท้าเพียงก้าวเดียว เบื้องล่างคือเหวเวิ้งว้าง

ดาวใจก้าวพลาด หินกรวดร่วงหล่นลงสู่ความมืด

เชือกกระตุกพรวด

ร่างของอาทิตย์ไถลครูดไปกับพื้นหิน

เขาจิกมือกับแง่งผาจนเลือดซิบเพื่อรั้งน้ำหนักของทั้งคู่ไว้

ไม่มีใครขยับตัวได้ ถอยหลังไม่ได้ และเดินหน้าต่อไม่ได้

พวกเขานั่งเงียบใต้แสงดาว

ปราศจากการทุ่มเถียง

มีเพียงความตระหนักรู้เงียบ ๆ ว่า

เชือกที่ผูกมัดพวกเขาไว้ด้วยกัน

กำลังตอกตรึงทั้งคู่ให้อยู่กับที่

รุ่งเช้า อาทิตย์ค่อย ๆ ปลดปมเชือกออกช้า ๆ

ไร้ซึ่งความเกรี้ยวกราด มีเพียงความทะนุถนอมและระมัดระวัง

“ไปก่อนเถอะ” เขาเอ่ยแผ่วเบา สั้นกระชับกว่าทุกครั้ง

ดาวใจพยักรับ เธอยืดตัวขึ้น และก้าวเดินต่อไปด้วยสองเท้าของตนเอง

วันแรกที่ไม่มีเชือก อาทิตย์เดินเร็วขึ้น

เขาเลือกทางโดยไม่ต้องคอยชะลอ

ดาวใจเดินช้าลง แต่มั่นคง

บางคืนพวกเขาพักห่างกัน บางคืนเจอกันแล้วแยกทางต่อ

ยิ่งขึ้นสูง เส้นทางเหลือเพียงรอยเท้าคนเดียว

ต้นไม้หายไป เหลือแต่หินกับลม

อาทิตย์รู้ว่าต้องวางทุกสิ่งก่อนจะก้าวผ่านช่องสุดท้าย

เขาปลดเป้ใบหนักลงบนพื้นหิน

ถอดตะกรุดที่แม่คล้องคอให้เพื่อคุ้มภัยออกวางเคียงกัน

ตามด้วยป้ายไม้สลักชื่อที่เขาห้อยติดย่ามมาตลอดทาง…

ลมพัดมาวูบหนึ่ง ฝุ่นทรายลอยกลบแผ่นไม้นั้นจนมองไม่เห็นตัวอักษร

ก้าวสุดท้ายผ่านไป

ยอดเขาไม่มีบ่อน้ำ ไม่มีการฉลอง ไม่มีการพิชิต

มีเพียงพื้นหินกว้างโล่ง

อาทิตย์ยืนนิ่ง ก้อนเมฆค่อย ๆ แหวกออก

แสงอาทิตย์ส่องทะลุลงไปทางช่องเขาที่เขาผ่านมา

แสงสาดส่องลงไปได้ เพราะไม่มีตัวเขายืนขวางทางอีกต่อไป

แสงสว่างทาบทับลงบนหน้าผา

เผยให้เห็นเส้นทางสายเล็กที่ผู้คนเบื้องล่างไม่เคยล่วงรู้

ดาวใจมาในเวลาต่อมา

เธอก้าวด้วยจังหวะของคนที่ผ่านมาก่อน

ตามแสงที่ส่องมาจากยอดเขา

ขึ้นไปจนถึงจุดเดิมที่อาทิตย์เคยยืน

เธอไม่พบผู้ใด

มีเพียงลานหินกว้างและแสงแดดผืนเดียวกันที่ทอดตัว

เธอนั่งบนหิน สายลมพัดผ่าน

ความยึดติดเรื่องการพานพบหรือพลัดพรากมลายหายไปจนสิ้น

ท่ามกลางเส้นทางสายเล็ก

มีเชือกเส้นเก่าถูกวางทิ้งไว้

เคียงคู่กับรอยเท้าเพียงก้าวเดียวที่ประทับแน่นบนผืนดินแข็ง

ท่ามกลางสายลมที่พัดผ่าน…