Posts by omginter

หมอศักดิ์นั่งอยู่ในห้องตรวจที่มืดสนิท “คุณหมอคะ… ทำไมไม่เปิดไฟ” คนไข้รายใหม่ถาม “ในความมืด… คนเราจะรู้สึกได้ดีขึ้น” เขาตอบเสียงนุ่ม “ผมขออนุญาตสัมผัสที่หน้าอกนะครับ” นิ้วมือที่

ความกลัวไม่เพียงเป็นอารมณ์พื้นฐานที่ครอบงำปัจเจกบุคคล แต่ยังเป็นรากเหง้าของความรุนแรงในสังคม เมื่อความกลัวฝังรากลึกในจิตใจตั้งแต่วัยเด็ก มันจะกลายเป็นเข็มทิศที่ชี้นำการตัดสินใจในชี

ทุกๆ เช้าตรู่ มีนกตัวน้อยสีทองบินมาเกาะที่หน้าต่างห้องของแก้ว มันจะร้องเพลงไพเราะให้เธอฟังเพียงหนึ่งเพลงก่อนจะบินจากไป แก้วชอบเสียงร้องของมันมาก แต่เธอไม่เคยตื่นเช้าพอที่จะได้ฟังมั

ทุกย่างก้าวของภูมิล้วนถูกชี้นำด้วยตรรกะและเหตุผล เขามักมองทะลุปัญหาและเข้าใจสิ่งต่างๆ ได้เร็วกว่าผู้คนรอบข้างเสมอ แต่แสงแห่งปัญญานั้นกลับสร้างเงาแห่งความริษยาในใจผู้อื่น กาลเวลาและ

ท่ามกลางแสงทองของยามเย็น เสียงค้อนกระทบไม้ดังกังวานจากโรงงานเกวียนริมแม่น้ำ เพชรหยุดมือจากการแกะสลักล้อไม้สักที่เขาตั้งใจทำมาตลอดวัน เหงื่อหยดจากขมับ แต่รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนใบหน้า “

ฉันยังจำวันนั้นได้… วันที่ความมืดกลืนกินทุกอย่างไป วันที่ฉันสูญเสียทั้งตำแหน่ง ครอบครัว และตัวตน ฉันเคยเป็นผู้บริหารโรงพยาบาลที่ใครๆ นับหน้าถือตา มีทุกอย่างที่คนทั่วไปปรารถนา ทุก

แสงไฟสลัวในห้องฉุกเฉินยามดึกสงัดคืนหนึ่ง พยาบาลสาวในชุดขาวกำลังทำแผลให้หญิงวัยกลางคนที่มีรอยฟกช้ำตามตัว “พี่โดนทำร้ายมาอีกแล้วเหรอคะ” น้ำเสียงของพยาบาลสาวแฝงความเป็นห่วง “ไม่เป็นไร

พิมเป็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่ชอบวิ่งไปวิ่งมาเหมือนผีเสื้อน้อย วันๆ เธอมีกิจกรรมมากมายจนแทบไม่มีเวลาหายใจ เช้าไปโรงเรียน บ่ายๆเรียนพิเศษภาษาอังกฤษ เย็นเรียนดนตรี เสาร์อาทิตย์ก็มีเรียน

ในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง มีต้นไม้พิเศษต้นหนึ่งที่ไม่มีใครรู้ว่ามันเกิดขึ้นมาตั้งแต่เมื่อใด ชาวบ้านเรียกมันว่า “ต้นไม้แห่งน้ำตา” เพราะยามค่ำคืน ใบของมันจะเรืองแสงอ่อนๆ และหากมีผู้ใ

“ไม่มีความทุกข์ใดในโลก จะยิ่งไปกว่าการอยู่ร่วมกับคนที่ไม่เป็นที่รัก” คำกล่าวนี้สะท้อนความจริงอันลึกซึ้ง เมื่อเราต้องพบกับสภาวะที่ต้องอยู่ร่วมกับคนพาล ผู้ซึ่งนำพาความทุกข์มาสู่จิตวิ