Blog

กมลจ้องมองเข็มฉีดอินซูลินในมือ ภาพของพ่อที่นอนบนเตียงโรงพยาบาล ขาถูกตัดเพราะแผลเบาหวานลุกลาม ยังคงฝังลึกในความทรงจำ ทุกครั้งที่กดเข็มลงบนผิวหนัง เขาสัมผัสได้ถึงความกลัวที่กัดกินหัว

หมู่บ้านชายทะเลแห่งหนึ่งเรียกกันว่า “บ้านสุขสวัสดิ์” ตั้งอยู่ริมหาดทรายขาวที่ทอดยาวสุดสายตา ที่นี่มีประเพณีสร้างเจดีย์ทรายประจำปี ชาวบ้านทุกคนจะร่วมแรงร่วมใจกันก่อเจดีย์ทรายขนาดใหญ

ณ ขอบป่าที่ประชิดเมือง นกฮูกเฒ่า “ปัญญา” อาศัยอยู่ในโพรงไม้เก่าแก่ร่วมร้อยปี ขนสีเทาของมันบ่งบอกความชราภาพ แต่ดวงตาสีอำพันยังคมกริบมองทะลุความมืด มันเฝ้าดูเมืองมนุษย์ขยายตัวกินพื้น

มีศาลาหลังหนึ่งบนยอดเขา ผู้คนเล่าขานว่าใครที่หัวใจไม่สงบอาจพบบุรุษลึกลับที่นี่ยามจันทร์เต็มดวง คืนหนึ่ง หญิงสาวคนหนึ่งเดินทางขึ้นเขา เธอสูญเสียทุกสิ่งในชีวิตในเวลาไม่กี่วัน ที่ศาลา

ณ หุบเขาอันเงียบสงบ มีหมู่บ้านเล็กๆ ชื่อ “ตรีคงคา” เพราะมีแม่น้ำสามสายมาบรรจบกัน น้ำสายแรกใสบริสุทธิ์ เย็นเฉียบ ไหลมาจากยอดเขาหิมะ เรียกว่า “น้ำแห่งอดีต” น้ำสายที่สองสีเขียวมรกต อุ

ณ เมืองใหญ่แห่งหนึ่ง มีคฤหาสน์โบราณตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขา ผู้คนต่างกล่าวขานว่าเป็นคฤหาสน์แห่งความหลอกลวง เป็นที่อยู่ของเหล่าวิญญาณและความฉ้อฉล ภายในคฤหาสน์นั้น มีห้องมากมายนับร้

ณ หมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง มีชายหนุ่มชื่อ “มานพ” ผู้มีวาจาเฉียบคมและตรงไปตรงมา เขาเติบโตมากับพ่อซึ่งเป็นผู้พิพากษา ผู้ปลูกฝังแนวคิดที่ว่า “ความจริงคือสิ่งเดียวที่จะยืนยงเมื่อม่านหมอ

หยดน้ำเกิดบนยอดเขาสูง ไร้ชื่อ ไร้สี ไร้รูปร่าง เปล่งประกายด้วยความบริสุทธิ์ “เจ้าคือใคร?” เสียงจากหินก้อนหนึ่งถาม “ข้าไม่รู้” หยดน้ำตอบตามจริง “เช่นนั้นเจ้าก็ไร้ค่า” หินสรุป หยดน้ำ

ในอาณาจักรแห่งหนึ่ง มีปราชญ์เฒ่าที่ชื่อว่า “โพธา” เป็นที่รู้จักกันดีว่าเป็นผู้รอบรู้ที่สุดในแผ่นดิน รู้ตำราทั้งหมด จดจำคัมภีร์ได้ทุกบท ทุกตัวอักษร แม้กระทั่งวรรคตอนและน้ำเสียง หากม

นานมาแล้ว มีเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่งที่แปลกกว่าเมืองใดในโลก ไม่ใช่เพราะตึกรามบ้านช่องหรือผู้คนที่อาศัยอยู่ แต่เพราะกฎพิเศษที่ไม่มีที่ไหนเหมือน ผู้คนที่นี่ไม่รู้วันตายของตัวเอง—เหมือนกั