“สรรพสิ่งไร้ตัวตน” พระพุทธเจ้าตรัสสั้นๆ แต่มนุษย์จำนวนมากทั้งชีวิตก็ยังไม่เข้าใจ เพราะความหลงนี้เอง มนุษย์จึงสร้าง “ตัวกู” ขึ้นมา พอมีตัวกู ก็ต้องมีตัวมึง พอมีเขามีเรา ก็เริ่มเปรียบเทียบ พอเปรียบเทียบ…
แม่ให้กำเนิดลูกด้วยเลือดเนื้อของตน ราวกับต้นไม้ที่ยอมถ่ายเทพลังชีวิตจากรากสู่ใบ ให้แตกยอด… ทะยานขึ้นรับแสงแดด แม่ยอมอดเพื่อให้ลูกอิ่ม ยอมเหนื่อยเพื่อให้ลูกสุข ยอมทุกข์เพื่อให้ลูกปลอดภัย…
ในโลกที่ผู้คนต่างแสวงหาความมั่งคั่ง ชื่อเสียง และอำนาจด้วยความกระหาย มีบุคคลหนึ่งที่เลือกใช้ทั้งชีวิตเพื่อแสวงหาความสุขให้ผู้อื่น ท่านคือกัลยาณมิตรของแผ่นดิน ผู้ใช้ความรักและปัญญาเป็นแสงนำทางประชาชนไทยทั้งชาติ…
ตั้งแต่วินาทีแรกที่เรามีร่างกายและการรับรู้ ความคิดก็เริ่มทำงานเคียงคู่กับลมหายใจ ตาเห็นรูป หูรับเสียง กายกระทบสัมผัส ใจสะท้อนอารมณ์ — ความคิดจะรีบเข้ามาแปลความหมาย จัดเก็บเป็นข้อมูล เชื่อมร้อยกับสิ่งเก่า…
ในวันที่เหรียญยังหนักด้วยเนื้อโลหะ มนุษย์เชื่อว่าได้ผูกคุณค่าไว้กับความจริง ทองคำหนึ่งออนซ์คือทองคำหนึ่งออนซ์ ไม่ว่ากษัตริย์องค์ใดจะประทับตรา ไม่ว่าจักรวรรดิใดจะเรืองอำนาจหรือล่มสลาย…
เมื่อการปฏิบัติเริ่มก้าวหน้า จิตเริ่มนิ่ง สงบ และมีกำลัง สิ่งที่มักปรากฏขึ้นตามธรรมชาติคือ “อาการ” ปรากฏการณ์ทางใจที่ละเอียดขึ้น ไวขึ้น ลึกซึ้งขึ้นกว่าปกติ อาการเหล่านี้มิใช่เรื่องผิด…
ความจริงเมื่อมองลึกเข้าไปในตัวเรา ลองทลายกำแพงแห่งภาพลวงตา—ซูมลึกเข้าไปในร่างกายที่คุณหวงแหนเถิด เริ่มจากน้ำลายในปากที่กลืนอยู่ตลอดเวลา แต่พอหลุดออกมากลายเป็นสิ่งน่ารังเกียจทันที ผิวหนังที่ดูงดงาม…
ในพุทธศาสนา ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นโดยบังเอิญ แม้แต่การมีโอกาสได้ฟังธรรม ได้พบเห็นบุคคลผู้ทรงคุณธรรม หรือแม้กระทั่งการได้เกิดมาเป็นมนุษย์พบพระพุทธศาสนา ล้วนเกิดจากเหตุปัจจัยที่สั่งสมมาอย่างยาวนาน…
เมื่อใดที่เราเร่งเร้าให้กรรมทำงานตามจังหวะที่ใจต้องการ เมื่อนั้นเราพลัดตกจากปัจจุบันขณะอันล้ำค่า สู่ดินแดนแห่งมายาที่ถักทอด้วยตัณหา ดั่งเด็กน้อยพยายามกอบเก็บฟองคลื่นด้วยมือเปล่า ……
“ความหิวในใจ กลืนกินโลกได้ทั้งใบ” มนุษย์ยุคนี้กินอิ่มทุกวัน แต่ในใจกลับหิวตลอดเวลา เรามีมากกว่ารุ่นก่อนเป็นพันเท่า แต่กลับไม่รู้จักคำว่า “พอ” สิ่งที่ขาดไปไม่ใช่ข้าวของ หากคือ “ความหมาย” ที่หายไปจากชีวิต…
No account yet?
Create an Account
