เรื่องสั้น,ปรัชญา

มีหมู่บ้านหนึ่ง ไม่ใกล้ไม่ไกล ชาวบ้านอยู่กันมาหลายชั่วคนแล้ว ทำมาหากิน พึ่งพาอาศัยกันดี ที่กลางหมู่บ้านมีต้นไทรใหญ่อายุหลายร้อยปี ใบหนา ให้ร่มเงาทั่วลานดิน เป็นศูนย์กลางหมู่บ้าน ชา

ราว พ.ศ. 1914 ที่หมู่บ้านเล็กๆ ในจูนี่ มณฑลหยุนหนาน เสียงแคนและเสียงระฆังดังกังวานในมัสยิดเล็กๆ ผู้คนในชุมชนชาวฮุยกำลังรวมตัวกันอย่างพร้อมเพรียง ครอบครัวหนึ่งที่เพิ่งนำบุตรชายคนที่

มีชายหนุ่มคนหนึ่งชื่อเค็น เขาเติบโตมาในสังคมที่สอนให้เชื่อว่าทุกอย่างล้วนมีราคา และชีวิตคือการแข่งขัน ทุกเช้าเค็นจะตื่นขึ้นมาและตรวจสอบบัญชีของเขา จดรายการความสำเร็จของตนเอง เขาภูม

ฝนเทลงมาราวกับฟ้ารั่ว ทว่า”ทม”ยังคงขับรถยนต์คันใหม่ฝ่าสายฝนมุ่งหน้าไปยังบ้านเกิด หลังจากห่างหายไปหลายปี ใบหน้าของเขาเคร่งเครียด ทั้งๆ ที่เพิ่งได้รับตำแหน่งผู้จัดการแผนกในบริษัทชั้น

empty-block/ เมื่อกองเรือกลับถึงจีนในปี พ.ศ. 1950 เจิ้งเหอได้รับการต้อนรับอย่างยิ่งใหญ่ จักรพรรดิหย่งเล่อพอพระทัยในความสำเร็จของเขา แต่ก็มีเสียงวิพากษ์วิจารณ์จากขุนนางบางกลุ่มที่มอ

แสงจันทร์สาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องทดลองเล็กๆ ใต้บ้านของศาสตราจารย์เอเดน โนวา ชายวัย 55 ปีที่นั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยดวงตาแดงก่ำจากการอดนอน เขาคว้ากรอบรูปบนโต๊ะขึ้นมา ภาพ

หมู่บ้านชายทะเลแห่งหนึ่งเรียกกันว่า “บ้านสุขสวัสดิ์” ตั้งอยู่ริมหาดทรายขาวที่ทอดยาวสุดสายตา ที่นี่มีประเพณีสร้างเจดีย์ทรายประจำปี ชาวบ้านทุกคนจะร่วมแรงร่วมใจกันก่อเจดีย์ทรายขนาดใหญ

ชายคนหนึ่งกำลังวิ่งหนีตัวเอง ฝ่าฝุ่นทรายที่ร้อนระอุจนแทบลวกผิว เหงื่อหยดลงบนทรายร้อน หายวับไปในพริบตา เงาของเขายังคงไล่ตามไม่ลดละ เหมือนผีร้ายที่หลอกหลอนเขามาตลอด แม้จะวิ่งข้ามภูเข

เขาลืมตาตื่นในความมืด “เจ้าเป็นใคร?” เสียงกระซิบถามดังมาจากทุกทิศ “ข้าคือธาดา” ชายผู้นั้นตอบด้วยความมั่นใจ แต่เสียงหัวเราะกลับดังขึ้นรอบกาย “เจ้าคิดว่าเจ้ารู้จักตัวเอง?” เขาลุกขึ้น

กาลครั้งหนึ่ง ในหมู่บ้านเล็กๆ ที่โอบล้อมด้วยป่าเขา มีเด็กหญิงคนหนึ่งชื่อ “ทิวา” ทิวาเป็นเด็กขี้สงสัย เธอมักตั้งคำถามกับทุกสิ่งที่เห็น วันหนึ่ง ขณะที่เดินเล่นในป่า ทิวาพบบันไดหินทอด