เรื่องสั้น,ปรัชญา

“น้ำไม่เคยถามว่าก้อนหินข้างหน้าเป็นใคร มันแค่ไหลผ่านและพาพวกมันไปด้วยกัน” … คำพูดของปู่ยังก้องอยู่ในหัวของชายหนุ่มขณะที่เขายืนอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา มองดูสายน้ำที่ไหลผ่านกรุงเทพฯ

ในส่วนลึกของจิตใจมนุษย์ ความอิจฉาเป็นเหมือนกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนตัวตนของผู้มอง เมื่อเราเห็นความสำเร็จของผู้อื่น กระจกบานนี้จะเผยให้เห็นว่าเราเป็นเช่นไร ผู้ที่จะฉุดรั้งทำลายเพื่อให้

“น้ำไม่เคยเลือกเส้นทาง มันไหลไปที่ที่ต้องการมันที่สุด ผ่านซอกหิน ร่องเขา เพื่อหล่อเลี้ยงทุกชีวิตที่อยู่เบื้องล่าง…” … คำพูดของพ่อยังก้องอยู่ในหัวของหญิงสาว ขณะที่เธอนั่งอยู่ในร

“อย่าไปหาหมอคนนั้นเลย เขาคงฟอกเงินไม่ก็ทดลองยากับคนไข้แน่ๆ ไม่งั้นทำไมถึงไม่คิดเงิน” . เสียงซุบซิบนินทาดังแว่วมาตามลม ขณะที่หมอหญิงวัยกลางคนกำลังก้มหน้าก้มตาดูแลแปลงผักสมุนไพรหลังค

เสียงสวดมนต์แผ่วเบาดังมาจากกุฏิเล็กๆ ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย หลวงพ่อเทียนนั่งสงบนิ่ง ดวงตาสว่างไสว “โยมรู้ไหม…” หลวงพ่อเอ่ยเบาๆ “ว่าทำไมอาตมาถึงได้บวช” ผมนั่งฟังอย่างตั้งใจ เสีย

คนพาลที่น่ากลัวที่สุด มิใช่ผู้ที่ทำผิดด้วยความไม่รู้ แต่คือผู้ที่ “ทำบาปทั้งรู้ และยังกล้าบิดเบือนความจริง แม้ความจริงจะประจักษ์แจ้งต่อหน้า” . . นี่คือภัยร้ายแรงที่สุด เพราะ “เมื่อ

ฉันยังจำวันนั้นได้… วันที่ความมืดกลืนกินทุกอย่างไป วันที่ฉันสูญเสียทั้งตำแหน่ง ครอบครัว และตัวตน ฉันเคยเป็นผู้บริหารโรงพยาบาลที่ใครๆ นับหน้าถือตา มีทุกอย่างที่คนทั่วไปปรารถนา ทุก

ในเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่ง มีเด็กหญิงชื่อ “เมษา” เธอเป็นนักเรียน เรียนดี แต่มักเลือกทางลัดด้วยการโกหกเล็กๆ น้อยๆ เพื่อให้ชีวิตง่ายขึ้น “แค่โกหกนิดหน่อย ไม่เห็นเป็นไร” เธอมักบอกตัวเอง .

ทุกย่างก้าวของภูมิล้วนถูกชี้นำด้วยตรรกะและเหตุผล เขามักมองทะลุปัญหาและเข้าใจสิ่งต่างๆ ได้เร็วกว่าผู้คนรอบข้างเสมอ แต่แสงแห่งปัญญานั้นกลับสร้างเงาแห่งความริษยาในใจผู้อื่น กาลเวลาและ

“ไม่มีความทุกข์ใดในโลก จะยิ่งไปกว่าการอยู่ร่วมกับคนที่ไม่เป็นที่รัก” คำกล่าวนี้สะท้อนความจริงอันลึกซึ้ง เมื่อเราต้องพบกับสภาวะที่ต้องอยู่ร่วมกับคนพาล ผู้ซึ่งนำพาความทุกข์มาสู่จิตวิ