Tag Archives: นิทาน

สนามเด็กเล่นแห่งหนึ่ง ตั้งอยู่หลังโรงเรียนเล็กๆ ทุกเย็นจะเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เด็กๆ วิ่งไล่กัน ปีนป่าย โหนชิงช้า แต่ตรงมุมสนามที่ลับตา มีเด็กคนหนึ่งนั่งอยู่เงียบๆ เขานั่งอยู่บนม้…

มีชายคนหนึ่งร่ำรวยจนหาที่เปรียบมิได้ เขาจึงสร้างพระราชวังบนยอดเขา แต่งตั้งตัวเองเป็นพระราชา แล้วสั่งให้คนทั้งหมดมากราบไหว้ “ทุกสิ่งในแผ่นดินนี้เป็นของข้า” เขาประกาศ “ต้นไม้ก็ดี หิน…

ในตำนานเก่าแก่เล่าขานกันว่า ที่ไหนสักแห่งบนโลกใบนี้มีบ่อน้ำวิเศษที่ผู้คนเรียกว่า “บ่อแห่งการลืม” ใครก็ตามที่ดื่มน้ำจากบ่อนี้จะลืมความทุกข์ทั้งปวง แต่ไม่มีใครรู้ว่าบ่อนี้เป็นเพียงปา…

ลมหนาวพัดลอดช่องฝาไม้ เสียงหวีดหวิวลอดเข้ามา บ้านไม้เก่าทั้งหลังสั่นสะเทือน ในอ้อมแขนของแม่เดือน “ดิน” ทารกตัวน้อยนอนหลับสนิท เธอใช้ผ้าผืนเดียวที่มี ห่อกายลูกจนมิด แม้มือของเธอสั่น…

เมืองเล็ก ๆ ริมเขา ที่มีชายคนหนึ่งชื่อ “คำปุ่น” ไม่มีใครรู้ว่าเขามาจากไหน รู้แค่ว่าเขามีอาชีพแปลกประหลาด “ช่างซ่อมลม” เขาจะเดินไปตามบ้านเรือนในวันที่ลมไม่พัด แล้วถาม “บ้านนี้ลมหายใ…

ครั้งหนึ่ง ลมสายหนึ่งออกเดินทางจากทะเล ผ่านไร่ข้าวและเมืองที่มีหอคอยสูง มันหอบเรื่องราวมานับพันนับหมื่น—ทั้งที่จริง ทั้งที่เป็นเพียงเงาของความจริง—แล้วก็ซุกไว้ตามช่องหูของผู้คน ลมบ…

ในหุบเขาที่หมอกขาวคลี่คลุม มีนครหนึ่งรุ่งเรืองด้วยแสงไฟยามราตรี ถนนเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและงานรื่นเริง แต่ภายในกำแพงเมืองนั้น มี ประตูใหญ่สองบาน บานหนึ่งเปิดสู่ทุ่งรุ่งอรุณที่สว่า…

ครั้งหนึ่ง โลกเคยงดงามเหมือนร่างกายอันแข็งแรง เต็มไปด้วยป่าไม้ มหาสมุทร และลมหายใจแห่งชีวิต แต่เมื่อเวลาผ่านไป มนุษย์ได้ฉีกสมดุลนั้นด้วยความโลภ โลกเริ่มป่วยไข้ น้ำแข็งละลาย พายุบ้า…

ในห้องสมุดเก่าแก่กลางหุบเขา มีหนังสือเล่มหนึ่งถูกวางอยู่บนแท่นไม้ตั้งแต่วันแรกที่ห้องสมุดเปิดทำการ ปกหนังสือเป็นหนังสัตว์หนา สีซีดจนแทบมองไม่เห็นร่องรอยของชื่อเรื่อง ไม่มีใครรู้ว่า…

ริมทะเลตะวันตก โรงทอผ้าสามหลังตั้งเรียงกันมาตั้งแต่รุ่นปู่ย่า ทุกเช้าเสียงกี่ดังเป็นจังหวะเดียวกัน ก๊อกแก๊ก ก๊อกแก๊ก ราวกับเมืองทั้งเมืองหายใจพร้อมกัน แต่เบื้องหลังเสียงเดียวกันนั้…