Tag Archives: นิทาน

กรุงเทพฯ, 2115 “วันนี้เราจะย้อนเวลากลับไปด้วยกัน…” เสียงของดร.อาทิตยาดังก้องในห้องจำลองเสมือนจริง ขณะที่เธอยืนอยู่ท่ามกลางนักศึกษาปริญญาเอกด้านประวัติศาสตร์การศึกษา ภาพรอบตัวค่อย

พลบค่ำวันหนึ่งในป่าลึก พระดาบสผู้เฒ่านั่งสงบนิ่งอยู่ริมหน้าผา ท่ามกลางสายลมที่พัดโชยและเสียงน้ำตกที่ดังกังวาน ลูกศิษย์น้อยที่ติดตามท่านมาหลายปีคลานเข้ามากราบ ดวงตาฉายแววกังวลใจ “ท่

ในคืนเพ็ญอันงดงามของเดือนมาฆะ ณ วัดเวฬุวันมหาวิหาร แคว้นมคธ พระจันทร์เต็มดวงทอแสงสุกสกาวราวกับประทีปทิพย์ สาดส่องผืนป่าไผ่อันร่มรื่นให้เป็นประกายระยับ ดอกไม้ป่านานาพันธุ์ส่งกลิ่นหอ

ณ ผืนป่าอันกว้างใหญ่แห่งหนึ่ง มีรังนกคุ่มเล็กๆ ซ่อนอยู่ในพุ่มหญ้า ภายในรังนั้นมีนกคุ่มน้อยอาศัยอยู่กับพ่อแม่ ตัวของมันยังเล็กนัก ขนยังไม่แข็งแรงพอจะบินได้ เท้าน้อยๆ ก็ยังไม่มีแรงเด

ในยุคที่สังคมมักสุดโต่งไปด้านใดด้านหนึ่ง ระหว่างการสร้างเด็กให้แข็งแกร่งจนกร้าวกร่าง หรืออ่อนโยนจนเปราะบาง เราควรตั้งคำถามว่า จะสร้างสมดุลระหว่างความแข็งแกร่งและความอ่อนโยนได้อย่าง

ตำนานรักท้าวแสนปมและนางผมหอม (วรรณกรรมแต่งใหม่จากแรงบันดาลใจนิทานพื้นบ้านอีสาน) กาลครั้งหนึ่งในดินแดนอีสานอันอุดมสมบูรณ์ ณ แคว้นหนึ่งมีชายหนุ่มผู้หนึ่งนามว่าท้าวแสนปม โอรสของกษัตริ

ในคืนที่หิมะโปรยปรายเบาๆ ยายนั่งเล่านิทานให้หลานสาวตัวน้อยฟังข้างเตาผิง แสงไฟวูบไหวสาดส่องเงาบนผนัง ขณะที่เด็กน้อยซุกตัวในผ้าห่มอุ่น “นานมาแล้ว ในเมืองโรมโบราณ มีบาทหลวงหนุ่มผู้มีห

ท้องฟ้ายามเช้าสีทองอร่ามโอบล้อมสวนดอกไม้กว้างที่ตั้งอยู่กลางหมู่บ้านเล็กๆ ชายป่า ดอกไม้นานาพันธุ์บานสะพรั่งอวดสีสันงดงาม แข่งกันส่งกลิ่นหอมละมุนตามสายลมอ่อนๆ ที่พัดผ่าน ท่ามกลางสวน

ห้าสิบปีผ่านไปนับตั้งแต่วาณิชได้กลายเป็นราชาแห่งภูเขาทอง นั่งอยู่บนบัลลังก์อันเย็นเยียบท่ามกลางกองทองคำมหาศาล แต่ไร้ซึ่งความสุขที่แท้จริง ทุกวันเขานั่งมองออกไปยังขอบฟ้า หวังว่าจะมี

กาลครั้งหนึ่ง ณ เมืองริมแม่น้ำใหญ่ มีพ่อค้าผู้หนึ่งนามว่า “วาณิช” เขาเป็นที่รู้จักว่าเป็นคนขยันขันแข็ง ซื่อสัตย์ และมีความสุขกับการค้าขายตามท้องตลาด แม้จะไม่ได้ร่ำรวยมากมาย แต่เขาก