Tag Archives: คืนสู่ธรรมชาติ

ชีวิตที่ปฏิเสธความจริง แม้เพียงเล็กน้อย ก็เหมือนเขื่อนใหญ่ที่มีรอยร้าวซ่อนอยู่ภายใน วันแล้ววันเล่า น้ำยังนิ่ง เงียบ สงบ ผู้คนยังชื่นชมความงามของผืนน้ำที่สะท้อนท้องฟ้า แต่เบื้องหลังความเงียบนั้น…

กว่ายี่สิบปีที่ผู้เขียนใช้ชีวิตอยู่ในโลกธุรกิจ ตั้งแต่วัยหนุ่มที่เต็มไปด้วยความฝัน จนถึงวันนี้ที่เส้นผมเริ่มแซมสีเทา—ทำให้ได้บทเรียนของชีวิตมากมายที่ไม่มีใครสอน ไม่มีใครบอก ไม่มีใครเตือน…

ตั้งแต่จำความได้ คำถามที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต และเป็นความสงสัยที่ไม่เคยหายไปจากใจเลยคือ “คนเราเกิดมาทำไม?” คำถามนี้กลายเป็นแรงผลักให้ผู้เขียนเริ่ม “งานวิจัยมนุษย์” แม้เป็นโปรเจกต์ส่วนตัวที่ไม่มีใครสนใจ…

โสเครตีสเคยกล่าวถ้อยคำอันเลื่องลือว่า “ฉันรู้เพียงอย่างเดียว คือฉันไม่รู้อะไรเลย” คำพูดนี้เปิดเผยความจริงอันลึกซึ้งที่นักปราชญ์ และผู้ใฝ่รู้ทุกยุคสมัยต่างประสบมา—ยิ่งเราศึกษาและเข้าใจเรื่องราวในโลกมากเพียงใด…

การพยายามถ่ายทอดธรรมที่ได้สัมผัสให้กับผู้ที่ยังมีความเห็นผิดหนาแน่นในใจ เปรียบเหมือนการพยายามเทน้ำใสลงในแก้วที่อัดแน่นไปด้วยโคลน ไม่ว่าจะพยายามเท่าไร…

ธรรมะคืออะไร? ธรรมะคือความจริงบริสุทธิ์ที่เปิดเผยตัวเองอยู่ตลอดเวลา มีอยู่ในทุกคน ปรากฏอยู่ในทุกหนแห่ง เพียงแต่อวิชชา—ความไม่รู้—ทำให้เราหลงยึดถือเปลือกของธรรมะ คือกายและใจนี้เป็นความจริง…

พระรัตนไตรเป็นที่พึ่ง พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ สามคำนี้ถูกสวดกันจนชินปาก แต่เคยถามตัวเองจริงๆ หรือไม่ ว่าสิ่งที่กำลังพึ่ง คืออะไร? พุทธะ — ไม่ใช่ตัวบุคคล ไม่ใช่ตำแหน่ง พุทธะคือนิพพานธาตุ…

ความโกรธมีเหตุเสมอ แต่เหตุที่เราเชื่อ กับเหตุที่แท้จริง อยู่คนละที่กัน เราโกรธเพราะถูกโกง โกรธเพราะถูกเอาเปรียบ โกรธเพราะโลกไม่ยุติธรรม แต่ถ้าย้อนดูให้ลึก ความโกรธไม่เคยต้องการความยุติธรรม…

ท่ามกลางวงอาหารค่ำ เสียงหัวเราะผลัดกันดังขึ้นเป็นระยะ คนหนึ่งเล่าความสำเร็จของตัวเองอย่างออกรสแล้วเอ่ยแซวอีกคนว่า “รับผิดชอบอะไรใหญ่ๆ มันก็เหนื่อยแบบนี้แหละ… ไม่เหมือนพวกนอนดูซีรีส์ไปวันๆ” คนที่ถูกแซวยิ้มรับ…

เราไม่ได้หยิบโทรศัพท์เพราะมีธุระเสมอไป บางครั้งมือไปก่อนสติ เพราะใจทนอยู่กับตัวเองเงียบ ๆ ได้ไม่กี่วินาที มันมักเกิดในช่วงเล็ก ๆ ที่ไม่มีใครสังเกตเห็น หลังอาหาร ก่อนนอน ตอนที่ไม่มีใครทักมา หรือแค่วินาทีสั้น ๆ…