NITHAN JAI · นิทานใจ
เรื่องเล่าที่ชวนให้กลับมาฟังเสียงข้างใน
ในห้องสมุดเก่าแก่กลางหุบเขา มีหนังสือเล่มหนึ่งถูกวางอยู่บนแท่นไม้ตั้งแต่วันแรกที่ห้องสมุดเปิดทำการ
ปกหนังสือเป็นหนังสัตว์หนา สีซีดจนแทบมองไม่เห็นร่องรอยของชื่อเรื่อง
ไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นคนเขียน ไม่มีใครรู้ว่าภายในมีเนื้อหาแบบไหน
ว่ากันว่ากุญแจหายไปตั้งแต่ยุคตะเกียงน้ำมัน แต่ความจริงแล้วมันยังแขวนอยู่ตรงนั้นเสมอ
ปีแล้วปีเล่า นักวิชาการเดินผ่านมันไป บางคนจ้องอยู่นานด้วยความอยากรู้อยากเห็น แต่สุดท้ายก็ไม่มีใครเปิดมันอยู่ดี
อาจเพราะกลัวทำลายของเก่า อาจเพราะคิดว่าไว้ก่อนค่อยอ่าน หรืออาจเพราะมัวหมกมุ่นกับหนังสือเล่มอื่นที่เปิดง่ายกว่า
หลายสิบปีผ่านไป ฝุ่นปกคลุมหนังสือจนกลายเป็นชั้นบาง ๆ เหมือนเปลือกไม้
ผู้ดูแลห้องสมุดรุ่นแล้วรุ่นเล่าต่างคอยปัดฝุ่นรอบ ๆ แต่ไม่เคยเปิดมัน เพราะไม่มีใครรู้ว่าอนุญาตให้ทำได้หรือไม่
จนกระทั่งวันหนึ่ง ห้องสมุดปิดตายเพราะเมืองร้าง ไม่มีใครเหลืออยู่ในหุบเขาอีกแล้ว
ลมพัดหน้าต่างไม้ให้เปิดออก ฝุ่นปลิวว่อน เสียงกุญแจเหล็กที่ขึ้นสนิมหล่นจากแท่นราวกับตั้งใจคืนกุญแจให้สายลม
แต่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้นเพื่อเปิดมันอยู่ดี
หนังสือเล่มนั้นจึงนอนเงียบเหมือนก่อนหน้านี้ ราวกับจะบอกว่าความจริงไม่เคยหายไปไหน มีแต่ผู้คนที่ผ่านไปโดยไม่เคยเอื้อมมือไปเปิดมัน
นิทานจบลง แต่คำถามอาจเพิ่งเริ่มต้นในใจเรา
