NITHAN JAI · นิทานใจ
เรื่องเล่าที่ชวนให้กลับมาฟังเสียงข้างใน
กาลครั้งหนึ่ง มีเมืองประหลาดชื่อ เมืองเฟือง
ในเมืองนี้ ทุกคนมีไขลานซ่อนอยู่หลังหัว
ไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นคนติดมัน ไม่มีใครจำได้ว่ามันเริ่มหมุนตั้งแต่เมื่อไหร่
รู้แค่ว่า มันไม่เคยหยุด
—
พอใครมาสะกิด เฟืองก็หมุน คนก็โกรธ
พอได้ยินเสียงดัง เฟืองก็หมุน คนก็กลัว
พอเห็นของแวววาว เฟืองก็หมุน คนก็อยาก
ชาวเมืองเรียกมันว่า “นิสัย” บ้าง “สันดาน” บ้าง หรือไม่ก็ “ตัวตนของฉัน”
ไม่มีใครตั้งคำถาม เพราะทุกคนเป็นเหมือนกัน
—
แต่เด็กชายคนหนึ่งชื่อ เทียน สังเกตเห็นบางอย่างแปลกไป
วันหนึ่งเขาโกรธเพื่อน แต่ก่อนที่ปากจะตะโกน เขาได้ยินเสียง *แกร๊ก แกร๊ก* จากหลังหัวตัวเอง
เทียนหยุด
เขางงและสงสัย
“ใครกำลังหมุนฉันอยู่?”
เขาเอื้อมมือไปคลำ เจอที่ไขลานจริงๆ
และทันทีที่เขา “เห็น” มัน เฟืองชะลอลงนิดหนึ่ง
—
เทียนเริ่มทดลอง
วันไหนกลัว เขาจะไม่รีบวิ่ง แต่หยุดดูไขลานหมุน
วันไหนเกิดความอยาก เขาไม่รีบคว้า แต่ฟังเสียงเฟือง
เขาไม่ได้พยายามหยุดมัน เพราะยิ่งพยายาม เฟืองยิ่งหมุนแรง
เขาแค่รู้สึก
ทุกครั้งที่รู้สึกตัว เฟืองจะหมุนช้าลง
ช้าลงนิดเดียว แต่จริง
—
ชาวเมืองหัวเราะ
“ทำไม ดูเฟืองแล้วจะอิ่มเหรอ?”
“ดูเฟืองแล้วจะชนะใครได้?”
“อย่ามัวแต่ยืนเฉย โลกมันต้องเดินหน้านะ!”
เทียนไม่เถียง
เพราะเขารู้แล้วว่า คนที่ถูกไขลาน จะเถียงโดยอัตโนมัติ
—
วันหนึ่ง เทียนเดินหลงเข้าไปในป่าลึก
ป่าที่ไม่มีเสียงเฟือง
ที่นั่นเขาพบยายผมขาวคนหนึ่ง
เธอไม่มีไขลาน ไม่มีเฟือง ไม่มีท่าทางเร่งรีบ
หญิงชราเอ่ยว่า
“เฟืองหยุดไม่ได้ด้วยความอยากหยุด แต่ดูมันหมุนได้”
แล้วชี้ไปที่ทางเดินแคบๆ ที่มีแสงลอดผ่านใบไม้
เทียนเดินไป
ยิ่งเดิน เสียงเฟืองยิ่งเงียบลง
มันไม่ได้หายไป แต่มันไม่ใช่เจ้านายอีกต่อไป
เขาไม่ได้กลายเป็นคนพิเศษ
เขาแค่ไม่ถูกหมุน
—
หลายปีผ่านไป
เมืองเฟืองยังคงหมุน
คนยังคงโกรธ ยังคงกลัว ยังคงอยาก
บางคนเห็นเด็กชายที่ยืนดูอะไรบางอย่างในตัวเอง แล้วหัวเราะ
บางคน เมื่ออ่านถึงตรงนี้ จะเอื้อมมือไปคลำหลังหัวโดยไม่รู้ตัว
และได้ยินเสียงเบาๆ
*แกร๊ก…*
นิทานจบลง แต่คำถามอาจเพิ่งเริ่มต้นในใจเรา
