NITHAN JAI · นิทานใจ
เรื่องเล่าที่ชวนให้กลับมาฟังเสียงข้างใน
ในป่าลึกมีบึงเล็ก ๆ ที่ผิวน้ำเรียบขึงตึงจนเหมือนกระจกใส นิ่งสนิทจนท้องฟ้าเบื้องบนและเบื้องล่างกลายเป็นผืนเดียวกัน มันนิ่งงันราวกับกาลเวลาได้หยุดเดินไปนานแล้ว
เช้าวันนั้น สิ่งมีชีวิตปีกใสกระชากตัวออกจากดักแด้ มันสลัดคราบทิ้งไว้ใต้น้ำ พาร่างที่เปียกชื้นขึ้นสู่อากาศ ปีกบาง ๆ คลี่ออก สั่นเทาเมื่อสัมผัสสายลมเป็นครั้งแรก ก่อนจะบินขึ้นจากเงาของตัวเอง
ชีวิตของมันเริ่มต้นและจะจบลงในรอบหมุนของดวงตะวันเพียงรอบเดียว
มันบินผ่านดอกไม้ ลัดเลาะกิ่งไม้ สูงขึ้น ต่ำลง หมุนวน ลู่ตามแรงลม มันไม่รู้จักอดีต ไม่กังวลถึงพรุ่งนี้ ไม่มีความทรงจำ ไม่มีความหวัง มีเพียงวินาทีนี้ กับลมหายใจผ่านปีกบางใส
แต่เมื่อตะวันคล้อยต่ำ เงาไม้เริ่มทอดยาว ความหนาวเย็นคืบคลานเข้ามาเกาะกินเรี่ยวแรง ปีกของมันเริ่มหนักอึ้ง ราวกับกำลังของมันถูกริบไปพร้อมกับแสงแดด ทั้งบึงตกอยู่ในเงา แมลงปอบินต่ำลง ใกล้ผิวน้ำมากขึ้น เงาบนน้ำสั่นไหวและพร่าเลือน
ที่สุดแล้ว มันก็หยุดนิ่ง ร่างเล็กจ้อยร่วงหล่นสู่ผิวน้ำ แผ่วเบาและเงียบเชียบเสียจนผิวน้ำแทบไม่ไหวติง
ย่ำค่ำ ลมแรงขึ้น กลีบดอกไม้ร่วงลงกระทบน้ำเป็นวงคลื่น บึงยังคงเงียบเหมือนเดิม สงบนิ่งเหมือนก่อนหน้านี้… ก่อนที่จะมีใครบัญญัติคำว่า “แมลงปอ” ขึ้นมาบนโลก
นิทานจบลง แต่คำถามอาจเพิ่งเริ่มต้นในใจเรา
