NITHAN JAI · นิทานใจ
เรื่องเล่าที่ชวนให้กลับมาฟังเสียงข้างใน
กาลครั้งหนึ่ง
ในหมู่บ้านเล็กๆ ที่โอบล้อมด้วยป่าเขา มีเด็กหญิงคนหนึ่งชื่อ "ทิวา"
ทิวาเป็นเด็กขี้สงสัย เธอมักตั้งคำถามกับทุกสิ่งที่เห็น
วันหนึ่ง ขณะที่เดินเล่นในป่า ทิวาพบบันไดหินทอดยาวขึ้นไปบนภูเขาสูง
บันไดนั้นเก่าแก่จนแทบจะกลืนไปกับหญ้าและหมอก
แต่ที่น่าแปลกใจคือ ปลายบันได ไม่มีทางต่อ—มีเพียงความว่างเปล่าและฟ้าไกล
ทิวาถามชาวบ้าน
"ทำไมมีบันไดอยู่ตรงนั้น แต่ไม่มีใครเดิน?"
ชาวบ้านหัวเราะเบาๆ แล้วตอบว่า
"เพราะไม่มีใครอยากปีนบันไดที่ไม่มีที่ไปหรอกลูก มันไม่มีอะไรอยู่บนนั้น"
แต่ทิวาไม่เชื่อ
เธอกลับมาอีกครั้งในวันรุ่งขึ้น นั่งมองบันไดนั้นเงียบๆ
หมอกลอยต่ำ ลมเย็นพัดผ่าน เสียงนกร้องแผ่วเบา
ระหว่างที่เงียบอยู่ ทิวาเริ่มสังเกต…
ทุกคนที่เธอรู้จัก ต่างปีน "บันได" บางอย่างอยู่เสมอ
บางคนปีนบันไดของเงินทอง
บางคนปีนบันไดของชื่อเสียง
บางคนปีนบันไดของความรัก
แต่ไม่ว่าพวกเขาจะปีนขึ้นไปแค่ไหน
บันไดก็ดูไม่มีวันจบ และพวกเขาก็ดูเหนื่อยขึ้นเรื่อยๆ
ขณะนั้นเอง
ทิวาเข้าใจสิ่งที่บันไดหินเงียบๆ นี้พยายามบอก
มันไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อให้ปีนไปถึงไหน
แต่มันมีไว้เพื่อให้เห็น… ว่า "ไม่มีที่ไหนต้องไป"
ทุกก้าวที่เราคิดว่าจะปีนสูงขึ้นเพื่อ "ได้บางอย่าง"
คือการหลงทางห่างไกลจากสิ่งที่แท้จริง
ทิวาไม่ปีน
เธอนั่งลงบนขั้นบันไดแรก ปล่อยให้ลมเย็นลูบใบหน้า
ขณะนั้นเอง
เธอรู้สึกถึงความสงบที่ไม่ต้องปีน ไม่ต้องวิ่ง ไม่ต้องไขว่คว้าอะไรอีก
โลกทั้งใบกลายเป็นเพียงลมหายใจเบาๆ ในอก
และในความเงียบนั้น ทิวาได้ก้าวข้ามบันไดทั้งมวล…
โดยไม่ต้องย่างเท้าแม้แต่ก้าวเดียว
นิทานจบลง แต่คำถามอาจเพิ่งเริ่มต้นในใจเรา
