นิทานใจ

ณ ป้อมปราการเก่าแก่บนเกาะกลางทะเลอันห่างไกล มีนักโทษคนหนึ่งที่ถูกคุมขังมานานกว่ายี่สิบปี เขามีชื่อว่า “ทนง” แต่ไม่มีใครเรียกเขาด้วยชื่อนี้อีกแล้ว เขาถูกเรียกด้วยรหัสนักโทษ “4873” ท

ความมืดคือโลกทั้งใบของเอเดรียน สามปีในบ่อหนอนอาจมทำให้ความทรงจำเกี่ยวกับแสงสว่างเลือนราง มีเพียงความมืด กลิ่นเน่าเหม็นของความเสื่อมทราม และเสียงกระซิบนินทาที่ไม่เคยหยุด แม้แต่ความท

ณ หมู่บ้านเล็กๆ ที่ซ่อนตัวระหว่างขุนเขาสูง มีชายหนุ่มผู้หนึ่งนามว่าสุนทร วันหนึ่งเขายืนนิ่งอยู่ริมธารน้ำ มองดูร่างไร้วิญญาณของชายชราผู้ใจบุญที่ช่วยเหลือผู้คนมาตลอดชีวิต แต่กลับต้อง

ณ ดินแดนแห่งหนึ่งที่รุ่งเรืองด้วยความคิดสร้างสรรค์ มีอาณาจักรที่เรียกว่า “แอคิเมเรีย” อาณาจักรแห่งสติปัญญา ที่นี่ผู้คนสร้างสิ่งมหัศจรรย์ – หอสมุดแห่งความฉลาดล้ำ หอดูดาวที่มองเห็นจั

บ้านโคกหินเคยอุดมด้วยน้ำใจและน้ำฝนมาตลอดร้อยปี ท้องนากว้างเขียวขจี ต้นไม้ใหญ่ทอดเงาร่มรื่น แต่ปีนี้ฝนไม่ตกมาสามเดือนแล้ว ท้องฟ้าร้องครืนอยู่ทุกค่ำเช้า แต่ไร้แม้หยดฝน ความกระวนกระวา

ลำแสงสีทองสุดท้ายของดวงอาทิตย์ทาบทับลงบนผืนน้ำที่ไหลเอื่อย แม่น้ำสายนี้ทอดยาวผ่านหมู่บ้านเล็กๆ สองหมู่บ้านที่ตั้งอยู่คนละฝั่ง ทั้งสองหมู่บ้านแตกต่างกันดุจฟ้ากับดิน หมู่บ้านฝั่งตะวั

มีชายคนหนึ่งชื่อ “ศร” งานของเขาคือนับลมหายใจสุดท้ายของคนที่กำลังจะตาย วันแรก – การเริ่มต้น ศร ได้งานใหม่จากโฆษณาในหนังสือพิมพ์ “รับสมัครคนนับลมหายใจสุดท้าย เงินเดือนดี ไม่ต้องมีประ

ในหมู่บ้านเล็กๆ ชายป่าชื่อบ้านแสงจันทร์ มีเด็กชายคนหนึ่งชื่อ “ทนง” อาศัยอยู่กับยายซึ่งเป็นหมอสมุนไพรผู้เลื่องชื่อของหมู่บ้าน ทนงเป็นเด็กฉลาด ช่างสังเกต แต่มักจะเก็บตัว ไม่ค่อยมีเพื

บ่ายวันพุธที่แสนธรรมดา มินต์นั่งอยู่ในรถไฟฟ้า หูฟังของเธอเสียกะทันหัน จอโทรศัพท์ดับวูบลงโดยไม่มีสัญญาณเตือนแบตเตอรี่อ่อน “บ้าชะมัด” เธอบ่นพึมพำ ความเงียบประหลาดแทรกซึมเข้ามา ไม่มีเ

กาลครั้งหนึ่ง ณ ดินแดนอันไกลโพ้นเกินกว่าดวงตาธรรมดาจะมองเห็น มีเมืองคู่แฝดที่แตกต่างกันราวฟ้ากับดิน เมืองหนึ่งเรียกว่า “นครกุศล” เต็มไปด้วยแสงสว่างสีทองอบอุ่นที่แผ่ขยายจากใจกลางเมื