นิทานใจ

ในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง มีช่างปั้นชรานามว่า “ทาคาโนะ” ผู้มีชื่อเสียงด้านการปั้นถ้วยชาที่มีกลิ่นหอมประหลาด แม้เมื่อว่างเปล่า ถ้วยของเขาก็ยังส่งกลิ่นหอมละมุนไม่เหมือนใคร ผู้คนจากทั

กมลจ้องมองเข็มฉีดอินซูลินในมือ ภาพของพ่อที่นอนบนเตียงโรงพยาบาล ขาถูกตัดเพราะแผลเบาหวานลุกลาม ยังคงฝังลึกในความทรงจำ ทุกครั้งที่กดเข็มลงบนผิวหนัง เขาสัมผัสได้ถึงความกลัวที่กัดกินหัว

แสงจันทร์สาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องทดลองเล็กๆ ใต้บ้านของศาสตราจารย์เอเดน โนวา ชายวัย 55 ปีที่นั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยดวงตาแดงก่ำจากการอดนอน เขาคว้ากรอบรูปบนโต๊ะขึ้นมา ภาพ

หมู่บ้านชายทะเลแห่งหนึ่งเรียกกันว่า “บ้านสุขสวัสดิ์” ตั้งอยู่ริมหาดทรายขาวที่ทอดยาวสุดสายตา ที่นี่มีประเพณีสร้างเจดีย์ทรายประจำปี ชาวบ้านทุกคนจะร่วมแรงร่วมใจกันก่อเจดีย์ทรายขนาดใหญ

ชายคนหนึ่งกำลังวิ่งหนีตัวเอง ฝ่าฝุ่นทรายที่ร้อนระอุจนแทบลวกผิว เหงื่อหยดลงบนทรายร้อน หายวับไปในพริบตา เงาของเขายังคงไล่ตามไม่ลดละ เหมือนผีร้ายที่หลอกหลอนเขามาตลอด แม้จะวิ่งข้ามภูเข

เขาลืมตาตื่นในความมืด “เจ้าเป็นใคร?” เสียงกระซิบถามดังมาจากทุกทิศ “ข้าคือธาดา” ชายผู้นั้นตอบด้วยความมั่นใจ แต่เสียงหัวเราะกลับดังขึ้นรอบกาย “เจ้าคิดว่าเจ้ารู้จักตัวเอง?” เขาลุกขึ้น

กาลครั้งหนึ่ง ในหมู่บ้านเล็กๆ ที่โอบล้อมด้วยป่าเขา มีเด็กหญิงคนหนึ่งชื่อ “ทิวา” ทิวาเป็นเด็กขี้สงสัย เธอมักตั้งคำถามกับทุกสิ่งที่เห็น วันหนึ่ง ขณะที่เดินเล่นในป่า ทิวาพบบันไดหินทอด

มาร์คกดชัตเตอร์ครั้งที่หนึ่งพันของวัน กล้องราคาแพงในมือของเขาจับภาพทะเลหมอกยามเช้าที่โอบล้อมเทือกเขาฟาร์อีสเทิร์น ขณะที่ลมหนาวพัดผ่านร่างของเขา แต่เขาไม่สนใจความหนาว เขาสนใจแต่องศา

เช้าวันเสาร์ที่แสนวุ่นวายในห้างสรรพสินค้าใจกลางเมือง สมชายยืนต่อแถวซื้อลอตเตอรี่อยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย เขาเป็นคนชอบเสี่ยงโชค ทุกงวดต้องซื้อสิบใบ ยี่สิบใบ หวังจะถูกรางวัลใหญ่สักครั

วัวกำลังจะตาย แต่ปัญหาคือมันไม่มีโรค แดงมองวัวตัวโปรดของพ่อที่นอนหายใจระรวย เหงื่อท่วมตัวทั้งที่อากาศเย็น ทั้งที่เมื่อครู่มันยังยืนเคี้ยวหญ้าอย่างสบายใจ “หมอสัตว์ว่ายังไงบ้าง?” ยาย