เรื่องสั้น,ปรัชญา

กรุงเทพมหานคร ปี 2065 เมืองที่ถูกแบ่งเป็น 3 ชั้นด้วยกำแพงเทคโนโลยีที่มองไม่เห็น ชั้นบนสุด “นีโอเฮเวน” คือดินแดนแห่งความเป็นอมตะ ที่ซึ่ง AI ขั้นสูงคอยจัดการทุกอย่างให้สมบูรณ์แบบ ตั้

ในอดีตกาล ณ ป่าธรรมชาติริมฝั่งแม่น้ำมะหิ แห่งแคว้นกาสี มีดาบสสองสามีภรรยาอาศัยอยู่ในอาศรม ทั้งสองดำเนินชีวิตด้วยความสงบ บำเพ็ญเพียรภาวนาและเจริญเมตตาภาวนาเป็นนิจ กระทั่งมีบุตรชายผู

“ผิด! ผิดทั้งหมด!” เสียงของอาจารย์ใหญ่โรงเรียนดาราศาสตร์ดังก้องในห้องประชุม ขณะที่ดาวยืนตัวสั่นอยู่บนเวที “นี่เธอเรียนมาตั้งหลายปี ยังไม่รู้อีกหรือว่าแผนที่ดาวต้องวาดยังไง!” เบื้อง

ในโลกธาตุก่อน ณ ดินแดนชมพูทวีป เป็นยุคที่ผู้คนเชื่อมั่นในกฎแห่งกรรมและการสั่งสมบุญบารมี ด้วยจารีตอันประเสริฐแห่งการให้ทาน ณ แคว้นสีพีอันอุดมสมบูรณ์ พระเวสสันดร พระราชโอรสของพระเจ้า

เมื่อห้าพันปีก่อน ในดินแดนอันไกลโพ้นแห่งจีนโบราณ มีจักรพรรดิผู้เป็นที่รักยิ่งของประชาชน พระนามว่าเสินหนง หรือที่ผู้คนเรียกขานว่า “บิดาแห่งการแพทย์จีน” พระองค์ทรงหมกมุ่นกับการค้นหาส

ณ ริมทะเลสาบที่สงบนิ่ง มีชายชราผู้หนึ่งนั่งอยู่บนม้านั่งไม้เก่าๆ ดวงตาลึกซึ้งของเขามองออกไปที่ผืนน้ำซึ่งสะท้อนท้องฟ้าราวกับกระจกยักษ์ เด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินผ่านมา สังเกตเห็นความสงบที

ท้องฟ้ายามเช้าสีทองอร่ามโอบล้อมสวนดอกไม้กว้างที่ตั้งอยู่กลางหมู่บ้านเล็กๆ ชายป่า ดอกไม้นานาพันธุ์บานสะพรั่งอวดสีสันงดงาม แข่งกันส่งกลิ่นหอมละมุนตามสายลมอ่อนๆ ที่พัดผ่าน ท่ามกลางสวน

ห้าสิบปีผ่านไปนับตั้งแต่วาณิชได้กลายเป็นราชาแห่งภูเขาทอง นั่งอยู่บนบัลลังก์อันเย็นเยียบท่ามกลางกองทองคำมหาศาล แต่ไร้ซึ่งความสุขที่แท้จริง ทุกวันเขานั่งมองออกไปยังขอบฟ้า หวังว่าจะมี

กาลครั้งหนึ่ง ณ เมืองริมแม่น้ำใหญ่ มีพ่อค้าผู้หนึ่งนามว่า “วาณิช” เขาเป็นที่รู้จักว่าเป็นคนขยันขันแข็ง ซื่อสัตย์ และมีความสุขกับการค้าขายตามท้องตลาด แม้จะไม่ได้ร่ำรวยมากมาย แต่เขาก

ท้องฟ้าสีตะกั่วทอดตัวเหนือโรงเรียนประจำชายล้อมรั้ว อาคารเก่าแก่สีอิฐแดงยืนตระหง่านท่ามกลางต้นสนสูงใหญ่ ภาพแรกที่ภูผาเห็นเมื่อรถของพ่อแล่นผ่านประตูรั้วเหล็กดัด เสียงล้อบดกับกรวดดังก