NITHAN JAI · นิทานใจ
เรื่องเล่าที่ชวนให้กลับมาฟังเสียงข้างใน
"คุณครูครับ… ทำไมผมต้องนั่งรถเข็นด้วยครับ?"
เด็กชายวัย 9 ขวบถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ขณะที่คุณครูศิลปะกำลังเข็นรถพาเขาไปที่ห้องเรียน
"เพราะว่าขาของหนูยังไม่แข็งแรงพอที่จะเดินไหวไง" คุณครูตอบพลางยิ้มให้กำลังใจ
"แล้วมันจะแข็งแรงมั้ยครับ?"
คุณครูชะงักเล็กน้อย ก่อนจะตอบว่า "ครูเชื่อว่าทุกอย่างเป็นไปได้ ถ้าเราไม่ยอมแพ้"
น้องภูมิเป็นเด็กที่ประสบอุบัติเหตุตั้งแต่อายุ 6 ขวบ อุบัติเหตุครั้งนั้นทำให้เขาสูญเสียความสามารถในการเดิน แต่สิ่งที่เขาไม่เคยสูญเสียคือรอยยิ้มและความฝัน
"ครูครับ วันนี้เราจะวาดรูปอะไรกันครับ?" เขาถามอย่างตื่นเต้น
"วันนี้ครูอยากให้ทุกคนวาดความฝันของตัวเอง" คุณครูประกาศให้ทั้งชั้นฟัง "วาดสิ่งที่อยากเป็น อยากทำ หรือความฝันที่อยากให้เป็นจริง"
เพื่อนๆ ในห้องต่างตื่นเต้น บางคนวาดตัวเองเป็นหมอ บางคนเป็นนักบิน บางคนวาดครอบครัวที่มีความสุข
แต่ภูมิกลับนั่งนิ่ง จ้องกระดาษขาวตรงหน้า
"หนูไม่รู้จะวาดอะไรดีเหรอ?" คุณครูถามเบาๆ
"ผมอยากวาดตัวเองวิ่งเล่นกับเพื่อนๆ ครับ… แต่ผมกลัวว่ามันจะเป็นไปไม่ได้"
คุณครูนั่งลงข้างๆ เขา "ครูเคยเล่าให้ฟังมั้ยว่า ตอนครูเด็กๆ ครูเป็นเด็กที่พูดติดอ่าง?"
ภูมิส่ายหน้า ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความสงสัย
"ทุกคนบอกว่าครูจะเป็นครูไม่ได้ เพราะครูต้องพูดให้เด็กๆ ฟัง แต่ครูไม่เคยยอมแพ้ ครูฝึกพูดทุกวัน จนวันหนึ่ง… ครูก็พูดได้คล่องแบบที่หนูเห็น"
ภูมิมองกระดาษตรงหน้าอีกครั้ง ก่อนจะเริ่มลงสีอย่างตั้งใจ
เขาวาดภาพตัวเองยืนอยู่ที่เส้นชัยของการแข่งวิ่ง มีเพื่อนๆ ยืนเชียร์อยู่รอบๆ
"สวยมากเลย" คุณครูชม "แล้วหนูรู้มั้ยว่าทำไมครูให้วาดความฝันวันนี้?"
"เพราะวันนี้เป็นวันเกิดของหนูไง" คุณครูยิ้ม "และครูเชื่อว่า ของขวัญที่ดีที่สุดคือการไม่ยอมแพ้ต่อความฝัน"
หนึ่งปีผ่านไป…
ในงานกีฬาสีของโรงเรียน มีการจัดการแข่งขันพิเศษ เป็นการวิ่งระยะสั้นสำหรับเด็กที่มีความต้องการพิเศษ
ภูมิยืนอยู่ที่จุดเริ่มต้น เขาจับราวเหล็กที่ติดตั้งไว้ตลอดทาง ขาที่ผ่านการกายภาพบำบัดมาตลอดปีสั่นเล็กน้อย แต่แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
"เตรียมตัว…" เสียงกรรมการดังขึ้น
ภูมิมองไปที่เส้นชัย เห็นภาพวาดของตัวเองที่คุณครูนำมาติดไว้
"ระวัง…"
เขาหายใจเข้าลึกๆ นึกถึงคำพูดของคุณครูที่ว่า ‘ทุกอย่างเป็นไปได้ ถ้าเราไม่ยอมแพ้’
"ปัง!"
เสียงปืนดังขึ้น ภูมิค่อยๆ ก้าวเดิน ทีละก้าว… ทีละก้าว…
เหงื่อไหลอาบใบหน้า แต่เขาไม่หยุด เพื่อนๆ เชียร์กันสนั่นสนาม
"ภูมิ สู้ๆ!"
"นายทำได้!"
"นายเก่งที่สุด!"
ก้าวสุดท้าย… เขาผ่านเข้าเส้นชัย
เสียงปรบมือดังกึกก้อง น้ำตาแห่งความสุขไหลอาบแก้มของทุกคน
คุณครูวิ่งเข้ามากอดเขา "หนูทำได้แล้ว!"
"ครับ…" ภูมิยิ้มทั้งน้ำตา "ผมทำได้แล้ว… เหมือนในรูปวาดเลย"
วันนั้น ไม่ใช่แค่ภูมิที่ได้รับเหรียญทอง แต่ทุกคนในสนามได้เรียนรู้ว่า บางครั้งของขวัญที่ดีที่สุดไม่ได้มาจากฟากฟ้า แต่มาจากหัวใจที่ไม่ยอมแพ้ต่อความฝัน
ในห้องศิลปะ ยังมีภาพวาดของเด็กชายคนหนึ่งติดอยู่บนผนัง เป็นภาพที่เตือนใจทุกคนว่า ความฝันไม่เคยไกลเกินเอื้อม ตราบใดที่เรายังมีความเชื่อมั่นและไม่ยอมแพ้
นิทานใจ.
นิทานจบลง แต่คำถามอาจเพิ่งเริ่มต้นในใจเรา
