NITHAN JAI · นิทานใจ
เรื่องเล่าที่ชวนให้กลับมาฟังเสียงข้างใน
"แม่ขา หนูขอโทษ…"
น้ำเสียงสั่นเครือดังมาจากโทรศัพท์ ทำเอาจิตใจของแม่วัย 65 สั่นสะท้าน
"มีอะไรหรือลูก?" แม่รีบถาม ใจเต้นระรัว นานเท่าไหร่แล้วที่ไม่ได้ยินเสียงลูกสาว นอกจากการส่งสติ๊กเกอร์ไลน์ "สวัสดีค่ะแม่" ทุกเช้า
"หนู… หนูท้อมาก" เสียงสะอื้นดังขึ้น "เงินเดือนก็ไม่พอ หนี้ก็เยอะ ค่าเทอมน้องก็แพง แถมเมื่อวานโดนหัวหน้าดุ…"
แม่นิ่งฟัง หัวใจปวดร้าว นึกถึงลูกสาวคนโตที่ต้องแบกรับภาระครอบครัวตั้งแต่พ่อจากไป
"แม่เข้าใจ…" แม่พูดเบาๆ "แม่เคยเป็นแบบหนูมาก่อน"
"แต่แม่เก่งกว่าหนู แม่เลี้ยงพวกเรามาได้ แต่หนู… หนูรู้สึกว่าตัวเองไม่เอาไหนเลย"
แม่ยิ้มทั้งน้ำตา นึกถึงวันที่ตัวเองเคยท้อแท้เหมือนลูก
"รู้ไหมลูก ตอนนั้นแม่ก็คิดเหมือนหนู คิดว่าตัวเองไม่เก่งพอ แต่รู้มั้ยว่าอะไรทำให้แม่ผ่านมันมาได้?"
"อะไรคะ?"
"ความสุขเล็กๆ น้อยๆ ในแต่ละวัน" แม่ตอบ
"แม่จำได้ว่าตอนหนูยังเด็ก มีวันหนึ่งแม่เหนื่อยมาก ทำงานเลิกดึก กลับมาบ้านจะขาดใจ แต่พอหนูวิ่งมากอด บอกว่า ‘แม่ขา หนูทำการบ้านเสร็จแล้ว แถมได้คะแนนเต็มด้วย’ แค่นั้นแหละ ความเหนื่อยทั้งหมดก็หายไป"
ปลายสายเงียบไป มีแต่เสียงสะอื้นเบาๆ
"แม่ไม่เคยบอกหนู แต่ตอนนั้นแม่ก็มีหนี้เยอะ บางวันแทบไม่มีเงินซื้อข้าว แต่พอเห็นหนูกับน้องยิ้ม ได้ยินเสียงหัวเราะ มันก็เหมือนมีพลังวิเศษ"
"แม่…" เสียงลูกสาวสั่นเครือ "หนูคิดถึงแม่"
"แม่ก็คิดถึงหนู" แม่กลั้นน้ำตา "เมื่อก่อนหนูชอบช่วยแม่ทำกับข้าว จำได้มั้ย?"
"จำได้ค่ะ" เสียงหัวเราะแทรกเสียงสะอื้น "แม่สอนหนูทำแกงจืดเต้าหู้ บอกว่าถึงจะเป็นอาหารธรรมดา แต่ถ้าทำด้วยใจ มันก็อร่อยที่สุดในโลก"
"นั่นแหละลูก ชีวิตก็เหมือนแกงจืด" แม่พูดยิ้มๆ "บางทีมันก็เรียบง่าย ไม่หวือหวา แต่ถ้าเราใส่ใจ มันก็มีความสุขซ่อนอยู่"
"พรุ่งนี้หนูจะกลับไปหาแม่นะ" ลูกสาวพูดขึ้น "เราทำแกงจืดกินด้วยกันนะคะ"
"ดีจ้ะ" แม่ยิ้มทั้งน้ำตา "แม่จะรอ"
วันรุ่งขึ้น ในห้องครัวเล็กๆ แม่ลูกสองคนยืนหั่นผักอยู่ข้างๆ กัน เสียงหัวเราะดังขึ้นเป็นระยะเมื่อลูกสาวทำผักหล่น
"หนูยังซุ่มซ่ามเหมือนเดิมเลยนะ" แม่แซว
"ก็หนูไม่ได้ทำอาหารมานานแล้วนี่คะ" ลูกสาวยิ้ม "แต่วันนี้… หนูรู้สึกมีความสุขจัง"
แม่มองลูกสาวที่กำลังก้มหน้าหั่นผัก เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าที่เหนื่อยล้า และน้ำตาที่เริ่มไหล
"แม่…" ลูกสาวพูดเสียงเบา "หนูเพิ่งเข้าใจว่าทำไมแม่ถึงผ่านทุกอย่างมาได้"
"เข้าใจอะไรหรือลูก?"
"เพราะแม่มองเห็นความสุขในทุกๆ วัน ถึงวันนั้นจะยากแค่ไหน แม่ก็ยังยิ้มได้ ยังมีแรงสู้"
แม่กอดลูกสาวไว้แน่น "และตอนนี้ แม่ก็มีความสุขที่สุดในโลก… เพราะได้ทำแกงจืดกับลูก"
กลิ่นหอมของแกงจืดเต้าหู้ค่อยๆ อบอวลไปทั่วห้องครัว พร้อมๆ กับความอบอุ่นที่แผ่ซ่านในหัวใจของทั้งคู่
"แม่…" ลูกสาวกระซิบ "หนูรู้แล้วว่าจะผ่านช่วงเวลายากๆ นี้ไปได้ยังไง"
"ยังไงหรือลูก?"
"ก็เหมือนที่แม่สอน… มองหาความสุขเล็กๆ ในทุกวัน แล้วเราจะมีแรงเดินต่อไป"
แม่ยิ้ม กอดลูกแน่นขึ้น ในที่สุดลูกสาวก็เข้าใจบทเรียนที่สำคัญที่สุดในชีวิต – ความสุขไม่ได้อยู่ที่การไม่มีปัญหา แต่อยู่ที่การมองเห็นความงามในทุกๆ วัน แม้ในวันที่ยากที่สุด
และบางที… แกงจืดธรรมดาๆ ชามนี้ ก็อาจเป็นจุดเริ่มต้นของการเรียนรู้ที่จะมีความสุขอีกครั้ง…
นิทานใจ.
นิทานจบลง แต่คำถามอาจเพิ่งเริ่มต้นในใจเรา
