Tag Archives: นิทาน

ณ วัดเก่าริมป่าลึก มีพระรูปหนึ่งที่ชาวบ้านขนานนามว่า “หลวงพ่อเมตตา” ไม่มีใครรู้หัวนอนปลายเท้า แต่ทุกคนรู้กิตติศัพท์ว่าท่านไม่เคยปฏิเสธใคร คนป่วยมา ท่านหายาให้ คนหิวมา ท่านแบ่งข้าวก…

ในป่าลึกมีบึงเล็ก ๆ ที่ผิวน้ำเรียบขึงตึงจนเหมือนกระจกใส นิ่งสนิทจนท้องฟ้าเบื้องบนและเบื้องล่างกลายเป็นผืนเดียวกัน มันนิ่งงันราวกับกาลเวลาได้หยุดเดินไปนานแล้ว เช้าวันนั้น สิ่งมีชีวิ…

ก่อนที่มนุษย์จะรู้จักคำว่า “ของฉัน” มีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งอาศัยอยู่ริมน้ำ พวกเขาไม่ได้ตั้งชื่อแม่น้ำ เพราะในโลกที่พวกเขารู้จักไม่มีสายน้ำอื่นให้เปรียบเทียบ สายน้ำตรงหน้าคือเส้นเลือดให…

ขุนลืมตาก่อนแสงแรกทุกเช้า นั่งขอบเตียง มือกดหน้าอก รอให้หัวใจที่เต้นสะดุดจังหวะกลับมาเป็นปกติ ยาอยู่ในกระเป๋าเสื้อตัวเดิม ใกล้มือเสมอ เขาพยายามจัดการทุกอย่างให้เสร็จก่อนที่ดาวจะตื่…

กาลครั้งหนึ่ง มีเมืองประหลาดชื่อ เมืองเฟือง ในเมืองนี้ ทุกคนมีไขลานซ่อนอยู่หลังหัว ไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นคนติดมัน ไม่มีใครจำได้ว่ามันเริ่มหมุนตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้แค่ว่า มันไม่เคยหยุ…

กาลครั้งหนึ่ง มีเด็กชายผู้เกิดในบ้านหลังใหญ่กลางเมือง เสาหินอ่อนตั้งตระหง่าน แสงตะเกียงทองคำส่องสว่างทั่วห้องโถง บนโต๊ะยาวมีสำรับอาหารนับสิบวางเรียงราย แต่รสชาติกลับชืดชา ในความโอ่…

บ่ายวันนั้น ชายคนหนึ่งวิ่งเข้าวัดด้วยใบหน้าซีดเผือด “หลวงพ่อครับ ช่วยผมที” เขาร้องเสียงสั่น “ผมทำผิดมาตลอดชีวิต หนี้สิน การพนัน ทำร้ายคนที่รัก… ตอนนี้ทุกอย่างพังหมดแล้ว ช่วยผมล้า…

กาลครั้งหนึ่ง ในหมู่บ้านที่เงียบเหมือนซ่อนความลับ มีชาวนาคนหนึ่งชื่อ “ตาหวัง” ทั้งชีวิตเขาตื่นก่อนฟ้าสาง นอนหลังดวงดาว มือด้าน แขนหยาบกร้าน แต่บ้านก็ยังเป็นกระท่อมโทรม ๆ กินข้าวกับ…

ตอนที่คนอื่นยกกระสอบข้าวขึ้นรถ ก้องนั่งถอนหญ้าอยู่หลังบ้าน ไม่ใช่หญ้าที่ต้องถอน เป็นแค่หญ้าธรรมดาที่ขึ้นข้างกระต๊อบ แต่พอมือจิกดินอยู่ คนก็จะคิดว่าเขายุ่ง “ก้อง! มาช่วยยกหน่อย!” “เ…

ในตรอกแคบที่ลมพัดผ่านเหมือนกำลังเล่าเรื่องของตัวเอง มีร้านหนึ่งอยู่มานานจนไม่มีใครจำได้ว่าเปิดมาตั้งแต่เมื่อไร ป้ายหน้าร้านเขียนตัวโตว่า “ร้านซ่อมของหาย” คนเดินผ่านต่างหัวเราะ “ขอ…