นิทานใจ

เพราะบริบทที่เด็กๆ ต้องเผชิญในยุคนี้ต่างจากเรามาก.. . ลูกๆ ของเราเกิดมาพร้อมภาพที่เคลื่อนไหวเร็วบนหน้าจอ เกมที่ให้รางวัลง่ายโดยแทบไม่ต้องพยายาม และสื่อโซเชียลที่เปลี่ยนได้แค่ปลายนิ

ในยามเช้าวันหนึ่งแห่งพุทธกาล ณ พระเชตวันมหาวิหาร มีผู้คนมากมายหลั่งไหลมาถวายภัตตาหารแด่พระพุทธองค์และเหล่าพระสงฆ์ บรรยากาศเต็มไปด้วยความศรัทธาและปีติสุข ท่ามกลางผู้คนเหล่านั้น มียา

ณ หมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง มีเด็กชายคนหนึ่งชื่อ “ปัญญา” อาศัยอยู่กับคุณตาที่เป็นอดีตพระ ทุกวันปัญญาจะวิ่งเล่นในสวนหลังบ้าน เขาชอบที่นี่มาก เพราะมีต้นไม้ใหญ่ให้ปีนป่าย มีผีเสื้อให้ไล

“คุณแม่ครับ ทำไมต้นไม้ใหญ่ที่หน้าบ้านเราถึงหายไปล่ะครับ?” เด็กชายวัยห้าขวบถามแม่ขณะที่เขากำลังจ้องมองพื้นที่ว่างเปล่าตรงหน้าบ้าน “เพราะว่า… มันแก่แล้วลูก พ่อเลยต้องตัดมันทิ้ง” แม

เราสร้างสังคมที่บูชาความสำเร็จ จนลืมไปว่ากำลังทำลายสิ่งล้ำค่าที่สุดในตัวมนุษย์ . เด็กๆ ถูกปลูกฝังให้มองเพื่อนเป็นคู่แข่งที่ต้องเอาชนะ ความเห็นอกเห็นใจกลายเป็นความอ่อนแอ การแบ่งปันก

“คุณครูครับ… ทำไมผมต้องนั่งรถเข็นด้วยครับ?” เด็กชายวัย 9 ขวบถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ขณะที่คุณครูศิลปะกำลังเข็นรถพาเขาไปที่ห้องเรียน “เพราะว่าขาของหนูยังไม่แข็งแรงพอที่จะเดินไหวไง”

ณ โรงเรียนนักคิดน้อยมหัศจรรย์ ห้อง ป.5/3 มีครูประจำชั้นชื่อกริมม์ ผู้มีหนวดสีเขียวที่เต้นระบำได้ และมีควันสีรุ้งพุ่งออกจากหูเมื่อเขามีความคิดบรรเจิด . แต่สิ่งที่ทำให้คุณครูกริมม์พิ

“วันนี้… โลกของเราเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน ทั้งสงคราม โรคภัย และความบีบคั้นทางเศรษฐกิจ ทำให้หลายชีวิตรู้สึกราวกับกำลังพายเรือท่ามกลางพายุ โดดเดี่ยวและไร้จุดหมาย แต่ลึกๆ แล้ว เราทุ

หากคุณเคยยืนอยู่ริมทะเลในยามที่คลื่นซัดกระหน่ำ คุณจะพบว่าก้อนหินที่แข็งแกร่งที่สุดกลับถูกคลื่นกัดเซาะจนกลมมน ข ณะที่สาหร่ายที่อ่อนนุ่มกลับเติบโตและแผ่ขยายไปทั่วชายฝั่ง นี่คือบทเรีย

ท้องฟ้าสีครามของวันนั้นยังคงตราตรึงในความทรงจำ วันที่ปลายกิ่งมะม่วงเริ่มผลิดอก ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยมาตามสายลม บุญมานั่งนิ่งอยู่ใต้ร่มเงาต้นไม้ใหญ่ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนจับจ้องไปยังถนนด